preload
s  h  o  w  s  h  o  w
May 01

จากไม่ชอบ เริ่มชอบ และ กลายเป็นรัก…

.

                     

                        

  

              โหด อียิปต์สั่งฆ่าหมูทุกตัวป้องกัน “หวัดมรณะ”

 

             ทางการอียิปต์เริ่มฆ่าหมูที่มีทั้งหมด 300,000 ตัวทั่วประเทศ เพื่อป้องกันการระบาดของโรคไข้หวัดหมู แม้ว่าจะยังไม่พบว่ามีผู้ติดเชื้อของโรคดังกล่าวสักคน…

 

             หาก“เจ้าเบ๊บ” หมูน้อยหัวใจเทวดาที่เคยครองใจคอหนังทั่วโลกเมื่อหลายปีก่อนยังอยู่ยงคงกระพันมาถึงวันนี้  เขาคงเศร้าใจน่าดูเมื่อเพื่อนหมูของเขากำลังพลอยฟ้าพลอยฝนถูกคนตั้งข้อรังเกียจเดียดฉันท์อันเนื่องมาจากไข้หวัดใหญ่มรณะที่กำลังแพร่ระบาดตกเป็นข่าวเขย่าขวัญทั่วโลกอยู่ ณ ขณะนี้

 

            เบ๊บคงอยากเรียกร้องขอความเป็นธรรมจากคนว่า   “ไข้หวัดหมู” นั้นแม้จะเกี่ยวโยงกับพวกเขาเพราะเชื้อไวรัสของไข้หวัดใหญ่ชนิดนี้มีส่วนผสมสายพันธุ์มาจากหมูจริงแต่ก็ไม่ใช่ว่าพวกเขาตั้งใจจะฆ่าคน

 

            หมูไม่คิดฆ่าคน  คนต่างหากที่คิดฆ่าหมูเพื่อเป็นอาหารตลอดมา!

 

            จากข่าวๆนี้ทำให้ผมคิดถึงความผูกพันระหว่างคนและหมูในฐานะสัตว์เลี้ยง…

 

             วัยเด็กของผม หมูเป็นผู้มีพระคุณโดยแท้ นอกจากความเป็นเพื่อน  มันยังช่วยให้ผมมีเงินเรียนหนังสือ มีชีวิตที่ทัดเทียมกับเด็กนักเรียนคนอื่นๆ

 

             ที่บ้านผม เราเลี้ยงหมูเพื่อส่งขายพ่อค้าในเมือง  มันก็เหมือนกับวิถีชีวิตของชาวบ้านนอกทั่วๆไปสมัยนั้นนิยม ทุกบ้านต้องเลี้ยงสัตว์ ไม่เป็นไก่ก็เป็ดหรือไม่ก็เป็นหมู เลี้ยงไว้กินเองและส่งขายแลกกับเงิน   สัตว์ทั้งหลายถูกเลี้ยงเอาไว้ภายในบริเวณบ้านโดยบ้านผมมีหมูมากกว่าสัตว์เลี้ยงอย่างอื่น

 

             การเลี้ยงหมูแต่ละรุ่นๆของที่บ้านผมจำนวนอาจไม่เท่ากัน ไม่แน่นอน บางครั้งก็มากถึง 20 ตัวบางทีก็น้อย 4-5 ตัวหมุนเวียนกันไปตามแต่กำลังและภาวะหลายอย่างเช่น ต้นทุนค่าอาหาร หรือ ราคาหมู

 

             หมูแต่ละรุ่นก็จะมีตั้งแต่เหล่าเจ้าหมูตัวน้อย ลูกหมูไล่ไปจนถึงพ่อพันธ์แม่พันธ์ที่ตัวใหญ่ยักษ์

 

            พ่อและแม่จะแบ่งหน้าที่ดูแลงานบ้านให้ลูกๆ  ผมถูกมอบหมายให้มีหน้าที่ดูแลหมูซึ่งตอนแรกผมรู้สึกไม่เป็นธรรม เรื่องอะไรผมถูกหวยอยู่คนเดียว จะไปวิ่งเล่น เตะบอลกับเพื่อน  ผมต้องพะวงว่าต้องกลับบ้านมาให้ตรงเวลาเพื่อมารับผิดชอบเจ้าพวกที่กินจุ อุจจาระเหม็น หากผิดเวลา คลาดเคลื่อนเวลากินหมูจะส่งเสียงดังหนวกหูมาก  ผมก็ถูกตำหนิ  พี่ๆของผมไม่เคยได้สัมผัส

 

             งานของผมมีตั้งแต่ปั่นจักรยานหลายสิบกิโลตระเวนซื้อรำ ปลายข้าว ตามโรงสีข่าวของต่างหมู่บ้าน ต่างตำบลมาให้พวกมัน  จากนั้นก็เตรียมอาหาร ให้อาหารจนกว่าพวกมันจะเงียบเสียงลงจากนั้นก็จะกระโดดเข้าไปในเล้าทำความสะอาดคอก ล้างพื้น โกยมูลที่มันถ่ายออก อาบน้ำให้มัน  ทำไปเรื่อยๆ   กระทั่งช่วงที่จะได้พักของผมคือ ช่วงไปเรียนหนังสือ และ ดึกที่มันและผมต่างต้องนอนหลับพักผ่อน

 

             จากไม่ชอบ เริ่มชอบ และ กลายเป็นรัก…

 

            หมูตัวอ้วนน่ากอด  ผมอดใจไม่ไหวเวลาที่เห็นหมูที่โตวันโตคืนจากที่เฝ้าเลี้ยงมัน  การกอดรัดฟัดเหวี่ยงกับมันเสมอกลายเป็นเหมือนเพื่อนเล่น มันวิ่งหนีผมวิ่งตาม  ทุกๆวันคือความสนุกที่ไม่ต้องใช้เงินแลกมาเหมือนของเล่น

 

            ผมเรียนรู้จากหมูหลายอย่างเพื่อจะได้เป็นเพื่อนกัน บางตัวก็ซื้อใจกันด้วยการเกาหลังให้   เพราะ  หมูชอบคันที่ผิว ผมสังเกตุว่ามันต้องเอาตัวถูกับแผ่นไม้ที่ล้อมเป็นเล้าประจำ  บ่อยครั้งผมจะใช้นิ้วทั้งห้าตะกุยหลังมันเข้าให้ เกาจนผิวที่ลอกเป็นขุยที่อยู่บนตัวมันก็หลุดติดออกมาร่วงกราวลงพื้นราวกับรังแคบนหัวของผมเวลาไม่ได้สระ

 

            วันแล้ววันเล่า   เสียงที่เคยหนวกหู  เล้าที่เคยเหม็นคลุ้ง  กลายเป็นวันไหนไม่ได้ยินเสียงอู๊ดๆ หรือไม่ได้เข้าไปกอดรัดพวกมัน เพราะผมนอนซมไม่สบายแล้วละก้อวันนั้นเป็นวันที่เหงาชะมัด

 

            ยิ่งวันไหนแม่หมูท้องแก่จะคลอดลูก วันนั้นจะเป็นวันที่หัวใจของผมเต้นระรัวเหมือนกลองคอยลุ้นอย่างระทึก

 

             กลางดึกหากแม่หมูคลอด นอกจากพ่อและแม่จะเข้าไปดูอาการของมันในคอก ผมก็จะอยู่ข้างๆคอยลูบเนื้อตัวของแม่หมู   คอยจับลูกหมูตัวแดงๆให้เข้าหาเต้านมของแม่มัน นี่เป็นงานปราบจลาจลน้อยๆที่แก้ง่วงได้ชะงัด

 

            แม่หมูบางตัวเลี้ยงลูกเก่งบางครั้งก็ไม่ต้องดูแลมาก  สำหรับแม่หมูมือใหม่ หรือ ท้องแรก  ผมจำเป็นต้องนอนเฝ้าอยู่เป็นเพื่อนมันในเล้าทั้งคืนป้องกันแม่หมูนอนทับลูกตัวเล็กของตัวเองตาย

 

            เราเคยมีบทเรียนมา  พ่อบอกว่า หากเราปล่อยมันเพียงลำพัง รุ่งเช้าเราก็อาจจะเจอกับโศกนาฎกรรม  หมูตัวเล็กๆดูน่าเอ็นดูที่เพิ่งคลอดอาจตายกลายเป็นศพแบนแต๊ดแต๋โดยที่แม่ของมันไม่รู้ตัวเลย

 

            ลูกๆหมูที่เกิดใหม่เกือบทั้งหมดก็จะถูกฟูมฟักโดยทั้งตัวแม่และคนไปโดยปริยาย!

 

            บางตัวเกิดมาเป็นหมูพิเศษ ยิ่งต้องการดูแลเอาใจใส่ประคบประหงมมากราวกับเป็นลูกคน ครั้งหนึ่งเราได้ลูกหมูที่ออกมามีความผิดปกติที่จมูก  จมูกของมันแทนที่จะเหมือนหมูทั่วไปกลับยื่นออกมาเหมือนกับงวงช้าง  เราเรียกมันว่า “เจ้าช้าง”

 

            ช้าง ถือเป็นหมูที่ประหลาด  ในสายตาชาวบ้านแน่นอนหากข่าวแพร่กระจายออกไป ชีวิตของมันคงไม่สงบสุขผู้คนต้องแห่แหนมาขอหวยตามธรรมเนียม  เราปิดข่าว  ดูแลมันอย่างเงียบๆโดยแยกมันออกมาจากพี่น้องท้องเดียวกับมัน  เพราะมันกินนมแม่ปกติไม่ได้  แม่ผมจึงเอาขวดนมของเด็กทารก ป้อนน้ำนมให้มันกิน

 

            ช่วงเวลาที่ได้เลี้ยงลูกหมู หรือ เจ้าพวกหมูเด็ก คือ ช่วงเวลาที่สนุกมากสำหรับผม   หมูเด็กพอโตขึ้นมาหน่อยอยู่กันเป็นคอกทั้งซนและไม่อยู่นิ่งเหมือนเด็กๆ บางทีก็มุดออกไปนอกเล้านอกคอต้องวิ่งไล่จับไล่ตะครุบกันชุมมุนชุลเก

 

            ตัวไหนถูกจับได้ก็จะถูกผมจับลงโทษด้วยวิธีอุ้มแล้วให้มันอยู่นิ่งๆ ฝืนใจมันไม่ให้มันดิ้น มันก็จะร้องอุ๊ดอิ๊ดๆเอาจมูกดุนต่อสู้

 

            หลายสัปดาห์ผ่านไป  สำหรับ “ช้าง” หมูที่มีงวงเหมือนช้างทำท่าว่าจะรอดมีชีวิตที่เป็นปกติ แต่ความไม่ปกติของมันก็กลายเป็นอุปสรรคต่อการมีชีวิตต่อไปของมัน ระบบการหายใจ ระบบการกินไม่ดีเอาซะเลย

 

            ในที่สุดมันก็ตาย….  ตายอยู่ในอ้อมกอดของแม่ผม  กลายเป็นภาพติดตาที่เราไม่ลืม…ไม่มีวันลืม

 

            นั่นเป็นครั้งแรกที่ผมได้เรียนรู้ว่า  ไม่ว่าคนหรือสัตว์  ปกติหรือไม่ปกติ  ชีวิตๆหนึ่งล้วนมีค่าเท่าเทียมกัน.