septimus' blog

ระทึกเมื่อนึกถึง

 

Photobucket

 

 

บทสวดที่เคยสวดได้และสวดบ่อย กลับทิ้งเราไปจากรอยหยักแห่งความทรงจำสิ้น

 

 

 

 

 

ความกลัวความหนักอึ้งในอกถูกยกถูกโยนทิ้งในวินาทีเดียวกันกับ

 

 

 

 

 

 

 

.

เมื่อวานนี้ได้รับอีเมลล์ภาพของผู้โดยสารสายการบินแอร์ฟร๊านซ์ A330 ตอนที่บินผ่านมหาสมุทรแอตแลนติกจาก ริโอ ไป ปารีส  

 

 

เป็นภาพก่อนเครื่องบินตก ที่มีคนพบกล้องแล้วกู้ไฟล์มาจากเมมโมรี่ได้   

 



 

Photobucket

 

ภาพแรกจะเห็นว่าหางเครื่องบินแตกและขาด

 

 

 

 

Photobucket

 

ภาพที่สองจะเห็นคนโดนลมดูดลอยออกไปนอกเครื่องบินด้วย

 

 

เรามองดูภาพทั้งสองด้วยความรู้สึกใจหาย

 

สังเกตดูใบหน้าแต่ละคน คงคิดกันไปต่างๆนานา

 

ช่างน่าสงสารผู้ประสบเคราะห์กรรมในครั้งนี้ทุกคนเสียจริง

 

 

แล้วชวนให้นึกถึงตัวเอง

 

ว่าถ้าต้องประสบเหตุการณ์อย่างนี้จะเป็นอย่างไร จะอยู่ในอาการไหน อารมณ์ไหนบ้าง

 

จะวิตกจริต จะปลง หรือจะยังมีความหวัง

 

 

ปุจฉาไปแป๊บเดียวหน่วยซีพียูก็ทำงาน

 

ภาพวันวานในหลายปี ก่อนสุวรรณภูมิอุบัติ ก็กลับมาปรากฏชัดในห้วงคำนึง

 

 

เช้าตรู่วันนั้นเราบินกลับด้วยไฟลท์ของสายการบินไทยเครื่องMD-11

 

เมื่อเครื่องบินเหินฟ้าออกจากกรุงเทพฯเข้าเขตจันทบุรี

 

ขณะที่กำลังมองลงไปดูบ้านเมืองเบื้องล่างที่เห็นอยู่ลิบๆนั้น

 

 

Photobucket

 

 

 

พลันจมูกก็ได้กลิ่นไหม้

 

เรานึกปลอบใจตนเองว่า…ไม่มีอะไรหรอก

 

เรา…จมูกดีไปเอง

 

 

แล้วภายในเวลาอันรวดเร็วไม่ถึง ๕ นาทีในความรู้สึก

 

ก็ปรากฏมีควันโขมงลอยพรูกระจายเข้ามาในห้องผู้โดยสารที่เรานั่งอยู่อย่างฉับพลันทันที

 

 

เสียงทุ้มนุ่มของกัปตันดังขึ้น บอกกล่าวเรื่องราวให้ทราบ

 

ว่าได้เกิดเหตุขัดข้องอะไรขึ้นกับเครื่องบินและกำลังบ่ายหน้ากลับดอนเมืองเพื่อทำการแก้ไขปัญหานั้น

 

เสร็จแล้วก็จะออกเดินทางกันใหม่

 

 

ถึงตรงนี้ ความชุลมุน เซ็งแซ่ จับฟังสิ่งใดไม่รู้เรื่อง กัปตันพูดอย่างไรเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง

 

ปรากฏอยู่รอบตัวผู้โดยสารทุกคนที่พากันหน้าขาวซีด

 

 

ช่วงเวลาบินที่กัปตันบอกไว้เป็นอีกกี่นาทีนั้นก็จำกันไม่ได้แล้ว

 

รู้แต่เพียง…

 

ในห้วงเวลานั้นเป็นห้วงเวลาที่ยาวนานที่สุดในชีวิต

 

ราวกับดอนเมืองนั้นช่างอยู่ไกลแสนไกล

 

 

เราเองในตอนนั้น ช่วงแรกก็สติหลุดคิดอะไรไม่ออก

 

ตื้อ มืดแปดด้านเป็นอย่างไรก็รู้สึกได้ในตอนนั้น

 

 

สักพักก็เริ่มรับรู้ว่าสายออกซิเจนยังไม่ปล่อยลงมา

 

 

และถ้าหนักหนาไม่มีทางรอดในไม่กี่นาทีข้างหน้าจริง เราก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี

 

 

ทางที่ดีไหนๆก็จะไปแล้ว สวดมนต์ภาวนารวมใจไว้ดีกว่า

 

 

แต่

 

บทสวดที่เคยสวดได้และสวดบ่อย กลับทิ้งเราไปจากรอยหยักแห่งความทรงจำ สิ้น

 

 

ยังดีที่ยังสามารถจำบทสวดบูชาหลวงปู่ทวดเหยียบน้ำทะเลจืดได้

 

 

ก็จึงจับบทสวดบทนี้…ซ้ำไม่หยุด

 

ตราบจนกระทั่งเครื่องลงฉุกเฉินได้ที่ดอนเมือง

 

 

โอยยยยยย พ่อแก้วแม่แก้ว ลูกช้างรอดตายแล้วเหรอนี่

 

 

ความกลัวความหนักอึ้งในอกถูกยกถูกโยนทิ้งในวินาทีเดียวกันกับเมื่อรู้สึกว่าล้อเครื่องบินได้แตะกระแทกกับรันเวย์นั่นเลย

 

 

ที่ห้องพักผู้โดยสารขาออก

 

ทางการบินไทยกล่อมว่าอีกประมาณ ๓ ชั่วโมงเราจะออกบินกันใหม่

 

 

แต่เรา

 

ภาวนาอย่างเอาจริงเอาจังว่า…อย่า ให้ ซ่อม ได้

 

 

และจะเพราะโชคดีหรือยังไม่ถึงคราวหรือยังไงไม่แน่ใจนัก

 

 

เครื่องบินลำนั้นก็ซ่อมไม่สำเร็จ

 

ต้องยกเลิกตารางบินวันนั้นแล้วให้ผู้โดยสารเลือก…

 

 

 

Photobucket

 

 

 

ว่าพรุ่งนี้

 

จะบินกับสายการบินพันธมิตรของการบินไทย

 

หรือ

 

จะบินกับสายการบินไทยด้วยเครื่องรุ่นเดียวกัน

 

 

 

Photobucket

 

 

เรารู้แต่เพียง

 

นับจำนวนคนที่กล้าหาญทู่ซี้ทนบินต่อกับการบินไทยในวันรุ่งขึ้นได้ไม่ครบนิ้วทั้งสิบ

 

และเรา

 

ก็ไม่เป็น ๑ ในจำนวนนั้น

 





    

No Comments

  1. septimus says:

    ขอบคุณคุณkenjionlineอีกครั้งค่ะ เพื่อนดิฉันที่ส่งเมลล์มาให้ก็ฝากขอบคุณและขอโทษท่านผู้อ่านทุกท่านด้วยค่ะ แต่สำรับดิฉัน หล่อนบอกว่าอย่างนี้ค่ะ “สมน้ำหน้าแก ชอบเอารูปฟอร์เวิร์ดเมลล์ของชั้นไปลงบล็อกดีนัก”

    ยังดีนะคะที่เรื่องราวประสบการณ์ระทึกใจเป็นของดิฉันเอง ไม่อย่างนั้นงานนี้septimusเป็นได้สลายตัวซะทีล่ะค่ะ ฮ่า………………

    ^-^

  2. kenjionline says:

    คุณ septimus ครับ
    ได้ข่าวมาว่า หนังสือพิมพ์เดลินิวส์ เอาภาพจากหนังเรื่องนี้
    ไปลงข่าว แล้วบอกว่ามาจากเหตุการณ์จริงด้วยครับ

  3. septimus says:

    เครื่องบินลำเล็กที่การบินไทยใช้บินภายในก็น่ากลัวไม่น่าไว้ใจจริงๆค่ะคุณsazzieคะ เอาให้ชัวร์…ก็ใช้แมงปอมาบริการพวกเราเสียเลย…ให้รู้แล้วรู้รอดไปนะคะ ฮ่า……………………

    Good day ค่า

    :))

  4. septimus says:

    อุ๊บส์ …. (ภาพสั่น)พี่athenazกำลังตกหลุมอากาศอยู่พอดีเหรอคะ ฮ่ะๆๆ……………………

    My dayเมื่อวานยุ่งและเหนื่อยมากๆค่ะพี่คะ

    Have a nice evening ค่ะ

    *___^

  5. septimus says:

    ฮ่ะๆๆ…………..นั่นคือเหตุผลส่วนหนึ่งที่ชวนให้สาวไทยทานไวน์เก่งนะคะพี่athenazคะ

    Cheers ค่ะ

    *___^

  6. septimus says:

    ใช่แย้วค่ะหนูมัทคะเป็นเรื่องน่าเศร้ากับผลลัพธ์ที่เกิดจากความสะเพร่าและเห็นแก่ตัวของผู้ให้บริการค่ะ

    ว่าแต่วันเสาร์ต้องทำงานด้วยหรือคะ

    ^___*

  7. septimus says:

    ขอตอบคุณkenjionlineอีกทีนะคะ

    จากประสบการณ์จริงที่ดิฉันไม่นึกว่าจะได้มีวาสนาเจอะเจอครั้งนั้น คำว่าเสียวจะน้อยไปมากๆๆค่ะ จะรู้สึกมีหลายสิ่งต้องคิดแต่คิดให้เป็นเรื่องเป็นราวเป็นขั้นเป็นตอน…คิดไม่เป็นเลยค่ะ

    :))

  8. septimus says:

    ขอบคุณคุณkenjionlineที่สุดค่ะที่กรุณาอัพเดทข้อมูลให้และดิฉันขอถือโอกาสส่งต่อ…กลับให้เพื่อน…นะคะ

    ขอบคุณมากอีกครั้งค่ะ

    Have a nice day ค่ะ

    ^_____^

  9. septimus says:

    สวัสดีค่ะน้องเมย์

    …แต่คนที่ตกใจยากในเวลาปกติอย่างพี่ ก็ไม่ควรถึงขนาดที่จำบทสวดมนต์ที่สวดมาแต่เล็กแต่น้อยไม่ได้เลยนะคะ

    ในทางพุทธจะนับว่าพี่เป็นคนที่ใช้ชีวิตประมาทมากค่ะ

    สุขสันต์วันอาทิตย์ค่ะ ^____^

  10. septimus says:

    สวัสดีวันอาทิตย์ค่ะคุณบัวเจ้าเสน่ห์

    ยังดีค่ะที่ของคุณบัวเจ้าเสน่ห์สามารถแคะไำด้ทีละบท ของดิฉันในเช้าวันนั้นเพียงนึกจะสวดนะโมตัสสะยังนึกไม่ออกเลยค่ะว่าเริ่มต้นยังไง

    แสดงว่าในตอนนั้นดิฉันใช้ชีวิตประมาทเลินเล่อมากๆค่ะ

    Have a great week ค่ะ

    ^___*

  11. sazzie says:

    เคยเจอะแค่ฟ้าแล่บข้างๆ หน้าต่างที่นั่งอยู่ก็เสียวแว๊บแล้วค่ะ แหะๆ
    ส่วนเพื่อนที่ไปด้วยกันหนักกว่า ปกติหล่อนจ้อได้ตลอดทาง
    วันนั้นบินจากหาดใหญ่มากรุงเทพด้วยกัน หล่อนนั่งเงียบกริบเลยค่ะ
    พอหันไปดู .. อย่างซีด เพราะหล่อนไม่เคยขึ้นเครื่องลำเล็กน่ะค่ะ
    ก็เข้าใจเพราะ 1. อึดอัด คับแคบ 2. เจอะฟ้าฝนไม่ปกติมาตลอดทางเลย

    พอแตะรันเวย์ปุ๊บ ศศิโล่งอกเลยค่ะ
    ไม่ใช่เกี่ยวอะไรกับการบินค่ะ แต่ปวดฉี่มากๆ หนาวสุดๆ เลยค่ะ 5555

    🙂

  12. athenaz says:

    have a good dinner ka sept !
    what’s your day like ja ?

    dscn4017
    P athenaz:)

  13. athenaz says:

    เคยเจอตกหลุมอากาศนานหน่อยที่มี turbulence เวลาไป ไฟลท์ยาวหน้ามรสุม ไม่ชอบเลยค่ะ..
    หากกัปตันแจ้งล่วงหน้าว่าจะมี turbulence บางทีก็มีมากจนสะเทือนไปหมดก็ น่ากลัว
    ได้ทานไวน์พอครึ้มๆ กลายเป็นไม่ค่อยกลัวค่ะ..จะตกหลุมซ้ายขวาก็ไม่เป็นไร..
    ..more wine, pls..!

    เอาชนะอะไรก็ได้หมด มนุษย์..ยกเว้น ธรรมชาติที่เราไปทำร้ายไว้แยะค่ะ sept !
    ภาพนี้ได้เป็นเมลล์เมื่ออาทิตย์ที่แล้ว แต่บรรยายว่าเป็น 737 ค่ะ
    My tribute for any loss of life..

    P athenaz

  14. tomorrow02 says:

    …เศร้าใจมากค่ะ ;-))

  15. kenjionline says:

    ประสบการณ์จริง ยังไม่เคยเจอครับ
    ถ้าเจอคงเสียวน่าดู แต่แปลกที่หลังๆ มานี่เกิดเหตุบ่อยจัง

    บางคนเจอเรื่องนี้ถึงกับกลัวก็มีครับ
    เดนนิส เบิร์กแคมป์ นักฟุตบอลฮอลแลนด์ ทีมอาร์เซนอล
    เคยเจอเรื่องประมาณเครื่องตกหลุมอากาศ เลยทำให้กลัวเครื่องบิน
    เวลาทีมไปแข่งต่างประเทศไกล พี่แกจะไม่ไปแข่งด้วย
    แต่ถ้าที่ไหนพอขับรถไปได้ เฮียแกจะยอมเหนื่อยขับรถไปเอง
    ไม่นั่งเครื่องบินไปกับเพื่อนๆ

  16. kenjionline says:

    เจอแล้วครับ อยู่ใน Lost Season แรก Episode ที่ 2
    ประมาณนาทีที่ 30 ครับ จริงๆ ภาพบนเครื่องบิน มันมีการ flash back บ่อยๆ ในเรื่องครับ

    ภาพแรก จะเห็นหน้าสองคนชัดเลย

    ภาพที่สอง เครื่องเริ่มสั่น ของบนชั้นตกใส่หัวตำรวจ (มั้ง) เลือดอาบ หมดสติ

    ภาพที่สาม ผู้หญิง ปลดกุญแจมือออกได้ข้างนึง รีบไปคว้าสายออกซิเจน ที่เปิดออกมามาสวม และก็สวมให้ตำรวจด้วย

    ภาพที่สี่ ก่อนที่ส่วนหางจะหลุดไป

    ภาพที่ห้า เป็นภาพส่วนหางที่หลุดไปแล้วครับ

    ผมว่ามันแปลกๆ นะครับ ที่ในจังหวะนั้นจะมีคนลุกขึ้นมาถ่ายรูป
    คนที่ถ่ายนี่ต้องกล้ามากๆ และตั้งสติได้ดีมากๆ เลย

    ถ้าจะมีภาพก็น่าจะมาจากวงจรปิดที่บันทึกเก็บไว้ในกล่องดำ
    ที่กำลังตามหาอยู่ครับ

  17. kenjionline says:

    ผมว่าภาพจากหนังนะครับ
    น่าจะเป็นซีรีส์เรื่อง Lost
    ถ้าจำไม่ผิดผู้หญิงที่นั่งด้านหน้าจะเป็นตัวเอกของเรื่องครับ
    สังเกตให้ดีมือขวาของเธอจะมีกุญแจมืออยู่
    ซึ่งผู้ชายคนข้างๆ ก็คือคนที่จับเธฮขึ้นเครื่องบินลำนี้ครับ
    เดี๋ยวขอผมเช็คภาพก่อนนะครับ

  18. xanax71 says:

    แค่เครื่องตกหลุมยังใจคอไม่ดีเลยค่ะพี่
    แล้วเหตุการณ์ระทึกขวัญกว่านั้น….ไม่แปลกเลยที่จะตกใจสุดขีด

    สำหรับบุคคลในภาพที่ส่งมาทางอีเมล..ผู้ที่ปราศจากลมหายใจไปแล้ว ก็ขอให้ไปสู่สุขคติค่ะ

  19. nelumbo says:

    ขอแสดงความเสียใจกับผู้สูญเสียค่ะ ..

    จากภาพ .. ไม่สามารถบรรยายความรู้สึกได้เป็นตัวอักษรนะเจ้าคะ
    เพียงแต่ว่า เคยรู้สึกกังวลกับการเดินทางระยะไกลเหมือนกัน

    หลาย ๆ ครั้ง ที่ต้องสวดพระชินบัญชรไปตลอดทาง
    ซึ่งก็หลายชั่วโมงไม่ใช่เล่น บางครั้งสติแตกจนลืม ๆ คาถาค่ะ..
    แต่จำได้ว่า วันนั้นพยายามรวบรวมสติ แล้วแคะออกมาทีละบท
    ไม่อย่างนั้น รู้สึกไม่มั่นใจเลยเจ้าค่ะ ..

    สุขสันต์วันหยุดค่ะ

Leave a Reply