โลกยังคงหลับใหลยามดึก

แต่ใจฉันกลับไม่นึกอยากพักผ่อน

ค่อนคืนแล้วยังไม่ยอมนอน

พรุ่งนี้ต้องแรมรอนเดินทาง

บ่อยครั้งที่สั่งกายยาก

ทั้งที่ใจนั้นอยากนอนหลับพักผ่อน

บังคับใจเมื่อถึงเวลานอน

ร่างกายกลับไม่ทำตามคำอ้อนวอนแต่โดยดี

.


ทำไมเล่าหัวใจช่างเหนื่อยล้า

แสนดื้อเกินกว่าจะมานั่งสั่งสอน

ด้วยเกรงว่าจะง่วงเหงาหาวนอน

เวลาที่ไม่มีใครเขานอนหลับกัน

ต้องรีบหาหนังสือมาอ่าน

เดี๋ยวตื่นนอนมีงานเข้าเจ้าจะหวั่น

เกรงว่าตื่นไม่ทันได้เริ่มงาน

อายแม่บ้านยิ่งนักจะยิ้มทักกันไม่ได้

 

เป็นเจ้านายแต่ทำตื่นสายรู้สึกละอายใจจัง


มีใครเป็นอย่างนี้ไหม

เวลาที่ตื่นสายละอายใจจังเลย

เมื่อแม่บ้านมาทำงานแล้ว

เราเพิ่งจะล้างหน้า

อย่างน้อยควรตื่นก่อนหน้าที่เธอจะมากดีกว่านะ


เขียนโดย

KorP@I


อาทิตย์ที่ 13 มิถุนายน 2553

เขียนไว้ที่โกดังในวันทำงานที่นั่น