เวลาบางช่วงทำให้เราคิดถึงใครบางคน ที่เคยรู้จักกันมาหรือ

อาจเคยเป็นเพื่อนกันตั้งแต่สมัยเรียนประถม มัธยมหรือว่ามหาวิทยาลัย ต่างเคยพบกันเมื่อ

เยาว์วัยด้วยการเป็นเพื่อนเล่นขายของเมื่อตอนที่เป็นเด็ก อาจจะเคยรู้จักกันในช่วงเวลาหนึ่ง

หรือเคยเจอกันบ่อยๆจนคุ้นหน้าคุ้นตากันเฉยๆไม่เคยทักทายกันเลยก็มีการเกิดมาบนโลกใบ

นี้มีเรื่องราวให้น่าแปลกใจเกิดขึ้นมากมาย  บางคนเป็นคนที่คุ้นหน้าแต่ไม่คุ้นเคยหรือว่ารู้จัก

กัน  เคยเห็นหน้ากันบ่อยจนเรียกว่าคุ้น

 

 

.

                                         

                                           เคยไหมที่เจอกันบ่อยจนกลายเป็นคนคุ้นหน้าคุ้นตา  แต่ว่าไม่

รู้จักกันจริงๆจรังๆ  เป็นเรื่องเป็นราวและไม่เคยได้พูดจาทักทายกันเลยสักครั้ง  แต่เคยยิ้มให้

กันบ่อยไป  ยิ้มจนคิดว่ารู้จักกันแล้วแต่ว่าไม่เคยทักทายพุดคุย  แล้วอย่างนี้จะเรียกว่ารู้จัก

กันไหม  หรือว่าคนเคยเห็นหน้า คิดว่ารู้จักกันไปแล้ว ไม่รู้ว่าจะนิยามว่าอย่างไร จะว่าเพื่อน

ก็ไม่เชิง  นานแล้วที่ไม่ได้เจอหน้ากัน  แต่บังเอิญได้เดินมาเจอกันอีกก็ยังจำกันได้  รู้สึกว่า

คุ้นๆหน้ามากกว่า จะเข้าไปทักทายหรือก็ไม่รู้จักว่าชื่อเสียงเรียงนาม เหมือนเราเคยเจอกัน

บ่อยๆ   ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

 

 

                                  เหตุการณ์เกิดกับฉันกับคนบางคนที่ฉันและเขา  เราต่างจำกันได้

น่าแปลกที่เราไม่เคยทักทายกันเลย  และสถานที่ที่เราเคยเจอกันก็เป็นที่เดิมแต่ว่าปีที่เจอ

ต่างปีเท่านั้นเอง  เราทั้งคู่เจอกันที่งานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติได้เมื่อครั้งที่ยังจัดอยู่ที่คุรุ

สภา ยังจัดอย่างไม่ใหญ่โตมากนัก ไม่มีแอร์เย็นฉ่ำให้เดินชมและเลือกซื้อหนังสือเล่มโปรด

ปราน เป็นช่องแคบๆใกล้ๆกับคลองผดุงกรุงเกษม

 

 

 

                                     หลายปีมากแล้วเขาคนนั้นคงเป็นคนชอบอ่านหนังสือมากพอๆกับ

ฉัน  ไม่อย่างนั้นคงไม่ไปเจอกันที่งานสัปดาห์หนังสือหรอกถ้าไม่ใช่หนอนหนังสือตัวยง 

 เมื่อเจอกันแล้วต่างก็คุ้นหน้ากัน  จะว่ารู้จักก็ไม่ได้รู้จักกันนะ เมื่อเจอกันก็ส่งยิ้มให้กัน  ไม่

ได้ทักทายอะไร  เราเจอกันมาแล้วหลายครั้ง  แต่ยังไม่ได้ทักทายกันเลย  จนกระทั่งปีสุด

ท้ายก่อนที่จะย้ายไปที่ศูนย์สิริกิตติ์  เราเจอกันที่ริมคลองอีก  เขาเดินชมงานอยู่คนเดี่ยว 

คราวนี้ยิ้มและพยักหน้าให้ด้วย  ฉันก็ยิ้มตอบในก้านสมองถามกลับมาที่หัวใจ  เอ..คนนี้เคย

เจอที่ไหนกันนะ สถานที่ที่คุ้นเคย และใบหน้านี้ก็สุดแสนจะคุ้น เหมือนเคยเห็นที่ไหนเห็นอยู่

บ่อยๆ ด้วย  ช่างเถอะน่าจะเห็นที่ไหน  เพียงแค่ยิ้มให้เราแสดงว่าจำได้ คำทักทายอาจจะไม่

จำเป็นก็ได้มิตรภาพของคนอาจเกิดขึ้นได้ไม่ยากนัก  การที่เราส่งยิ้มให้ใครไปนับว่าเป็น

เรื่องดี ไม่ต้องไปคิดมากยิ่งยิ้มส่งไปมีแต่กำไรไม่มีขาดทุนอยู่แล้ว อาจจะเท่าทุน แต่เราก็

ไม่ได้ลงทุนอะไรนี่  สำหรับมิตรภาพบนโลกใบนี้ การที่เราได้รู้จักคนเพิ่มขึ้นนับว่าเป็นเรื่องดี

ดีที่เข้ามาในชีวิตเราแล้ว หรือคุณคิดว่ายังไงล่ะ

 

เห็นด้วยกับฉันไหม??

 

ถ้อยคำโดย

KorP@I