เคยไหมที่่ไ่ม่แน่ใจในความรู้สึกกับคนบางคน

เรียกไม่ถูกว่ารู้สึกอย่างไร เป็นการแทรกเข้ามาุ่ในห้วงความคิดเสียมากกว่า  ไม่ได้

อยากเจอหน้ามากขนาดหนักถึงกับกินไ่ม่ได้นอนไม่หลับ เพียงแต่รู้สึกแปลกๆ เท่า

นั้น เพียงแค่อยากคุยด้วไม่มีอะไรมากกว่านี้เลย   รู้สึกว่าถ้าเจอปัญหาแล้วอยาก

เล่าสู่กันฟังเท่านั้นเอง 



   

                 บ่อยคร้งที่ได้คุยแล้วรู้สึกว่า เพลิดเพลินใจทุกครั้งที่คุยด้วย  และรู้สึก

ดีที่ต้องคิดตามคำพูดตลอดเวลา พอผ่านมาพักใหญ่ก็ไม่รู้สึกว่าเกิดความรู้สึกหวั่น

ไหวกว่าที่ควรจะเป็น ใจเริ่มนิ่งๆมากขึ้น  พอใจนิ่งเลยไม่ได้ชวนคุยต่อ เลยกลายเป็น

เรื่องเงียบไปเมื่ออีกฝ่ายหนึ่งเงียบไป  สงสัยอยู่ว่าเป็นความรู้สึกแบบไหนกัน ไม่รู้

เหมือนกันว่าจะเรียกว่าอะไร  แต่ที่แปลกคือ  ทำไมไม่เกิดขึ้นกับทุกคน  ทำไมเกิด

ขึ้นกับคนเพียงคนเดียว  นี่คือ..ความแปลกใจของตัวเอง

.



ขอคืนหัวใจใจที่มีให้ไป

เมื่อเธอร้าวราน

แทรกสายลมผ่านเยือกเย็นแสนนาน

ยามเธอร้อนใจ 

    เป็นที่พักพิงมอบที่แอบอิง

ให้เธอชิดใกล้

เป็นกำลังใจในวันอ่อนไหว สิ้นไร้ทิศทาง

เพียงฝากสายลม

บอกความรักพรมอยู่ในหัวใจ

 มอบรักเก็บไว้แฝงอยู่ข้างในโดยไม่รู้ตัว

 ฝากบอกเงาไม้ไม่เคยห่างใจที่เคยใกล้กัน

 

แม้ว่าชีวิตไม่เคยมีสิทธิ์จะมาร่วมฝัน

ขอเป็นเพียงผ่านชั่วคืนและวัน

ดั่งฝันงดงาม