กิจกรรมการพักผ่อนที่บ้านคนต่างกัน บังเอิญที่บ้านค้าขาย มีผู้คนเดินทางมาพบปะที่บ้านอยู่บ่อยๆ  การกระดิกตัวไปไหนนานๆจึงไม่ใช่วิสัยของคนค้าขายทั่วไป   ทีวีเป็นองค์ประกอบของชีวิตประจำวันของคนทั้งบ้าน ที่บ้านฉันมักจะเสพข่าวเสียเป็นส่วนใหญ่ ราวๆ 90เปอร์เซ็นต์ของการฟัง อาจมีเวลาดูจริงได้เล็กน้อย  การจะตั้งใจดูต้องเป็นเวลาที่เป็นส่วนตัวจริงๆ  ซึ่งหายากมากเมื่อคิดจะมีอาชีพทางการค้า เรียกว่าเปิดดูเองด้วยและให้บริการลูกค้าที่หมุนเวียนเปลี่ยนถ่ายเข้ามาพบปะเจรจาตลอดทั้งวัน  ช่วงหลังมีอาการเบื่อก็เปลี่ยนเป้นวิทยุบ้าง  เพราะสายตามักจะอยู่ที่หน้าหนังสือพิมพ์ และหน้าบัญชีบ้าง เป็นการแชร์เวลาไป   เห็นไหมว่าจะก้าวล้ำไปทางไหนก็ยากที่จะหลีกเลี่ยงสื่ออยู่ดี  

                    อาการเสพข่าวของที่บ้าที่มีความถี่มากเสียจนแม่บ้านบอกว่าเธอได้รับข่าวคราวหลากหลายจากที่บ้านนี้ ด้วยแถวบ้านของเธอล้วนมีแต่ขบวนการเสพละครไทย   ซึ่งเป็นพาหะที่ดีของยุงลายแพร่เชิ้อไข้เลืดออก  จากช่องหลากสีทั้งหลายแหล่ที่ประเคนกันได้ทุกช่อง ยังดีที่มีโมเดิร์นไนท์ทีวี ที่ยังพอมีเนื้อหาสาระ เสาะหาได้จากรายการโชว์จากญี่ปุ่นมาช่วยเพิ่มรอยหยักในสมองของเด็กไทยที่นับวันเริ่มฝ่อลงทุกทีมานำเสนอให้บ้าง  ไม่ได้พูดเล่นแต่มีงานวิจัยออกมาแล้ว ว่าเด็กไทยกำลังมีปัญหาเจอภาวะเช่นนี้   

ยอมรับว่ารายการทีวีในบ้านเราเป็นดั่งที่โฆษณาที่ประกาศเป็นแนวคิดออกมาได้โดนใจและตรงประเด็นยิ่ง  เรื่องปัญหาที่เกิดขึ้นในบ้านเมืองเรายามนี้  ไม่ว่าจะเปิดทีวีช่องไหนจะได้เสพแต่ละครไทยที่มีเนื้อหาตบตี เพื่อชิงดีชิงเด่น แข่งกัน เอื้อต่อการสั่งสอนให้เด็กๆดัดจริตแต่งตัวเกินวัย แต่งกายเกินอายุ กรี๊ดกร้าดแก่งแย่งผู้ชายกันไม่เว้นแต่ละวัน หากบ้านใดไร้คอมพิวเตอร์   คงจะไม่ได้เห็นโฆษณาตัวที่ชื่อว่า ขอโทษประเทศไทย ที่กำลังเป็นที่โจษจันกันทั้งประเทศ เมื่อสองสัปดาห์ที่ผ่านมา

ทุกครั้งที่ย่างเข้าเดือนสิงหาคม สื่อที่ชวนมาซื้อสินค้าอุปโภค บริโภค ต่างวางแผนเพื่อรณรงค์กระตุ้นการจับจ่ายใช้สอยสินค้ามากมาย  ดูแล้วเหมือนว่าถ้ารักแม่ต้องซื้อสินค้าอย่างนั้นซิ อย่างนี้ดีกว่า เดินเรียงแถวกันเข้ามาบอกคุณสมบัติล่อตาล่อใจ มีขบวนดารานักรอ้ง เดินพาเรดแข่งขันกันบอกรักแม่กันยกใหญ่ 

 

ในอีกมุมหนึ่งจะมีใครบ้างที่คิดถึงคนที่ไม่มีแม่ในวันนี้ พวกเขาจะเศร้าและเหงามากเพียงไร หากใครที่อยู่ในกลุ่มนี้หากแม่จากไปอาจจะไปทำบุญหาแม่ เป็นการแสดงความระลึกถึงแม่เอาไว้หรือจะไปบริจาคสิ่งขอให้คนชราเป็นการทดแทนความคิดถึงที่มีแก่แม่เราก็ได้ แล้วแต่ว่าใครจะทำอะไร การให้ทำให้จิตใจคนเราอ่อนโยนขึ้น ถ้าหากสบายใจก็น่าทำ เพราะชีวิตและทุกสิ่งในโลกมีเกิดขึ้นตั้งอยู่และดับไป  ไม่มีสิ่งใดยั่งยืน

 

 

 

             

               น้ำตกศรีดิษฐ์ เขาค้อ เพชรบูรณ์ ในวันที่ป่าไม่สมบูรณ์เท่าที่ควร

.

                         

 

                           เมื่อครั้งที่ยังเรียนมัธยมต้นสิ่งที่จำได้คือเมื่อจะถึงวันแม่โรงเรียนจะงดการเรียนการสอน ในช่วงครึ่งวันช่วงบ่าย ที่โรงเรียนจัดกิจกรรมจัดบอร์ดการแสดงของนักเรียนบนเวที ซึ่งเป็นที่โปรดปรานของฉันมากเพราะเมื่อไม่ต้องเรียน คราวนี้จะได้ะลอนเดินเล่นแถวๆหอประชุมกับกลุ่มเพื่อนเพื่อชมการแสดงของเพื่อนๆร่วมโรงเรียนบนเวทีหอประชุม ทั้งร้องเล่น เต้นระบำ สุดแล้วแต่ว่าในชั้นไหนใครจะคิดการละเล่นอะไรก็งัดกันมาโชว์บนเวทีตามสบาย  

 

 

                หากใครที่ยังมีครบทั้งพ่อแม่ที่บ้านอาจจะยังไม่ได้รู้สึกอะไร แต่คนที่ขาดแม่ไม่ว่าจะขาดจากกันด้วยการจากลาโลกนี้ไป หรือว่าเพราะการแยกกันอยู่ของพ่อแม่ พวกเขาจะทรมานใจมากเพียงใด จะมีใครคิดบ้างไหม ทุกครั้งที่มีการจัดกิจกรรมวันแม่ฉันเห็นใจคนที่ไม่มีแม่ให้กอด  ไม่ได้เจอหน้าแม่เมื่อกลับถึงบ้าน ไม่รู้ว่าจะมีใครมีความคิดอย่างนี้บ้างหรือเปล่า   

                 ครั้งหนึ่งที่หน้าเสาธงของโรงเรียน มีรุ่นพี่ขึ้นไปอ่านบทเรียงความที่ได้รับรางวัลชนะเลิศจากการประกวด เธอผู้นั้นได้ขึ้นไปอ่านบทความเกี่ยวกับแม่หน้าเสาธง ต่อหน้าเพื่อนนักเรียนทั้งหมด หลังจากที่เคารพธงชาติในวันนั้น  ในเรียงความนั้นเธอได้ถ่ายทอดถึงวาระสุดท้ายที่ได้พยาบาลแม่ที่ป่วยหนักมานานด้วยสองมือของเธอเอง และเธอเป็นเป็นผู้อ่านบทความที่ร้อยเรียงทุกถ้อยอักษรด้วยมือทั้งสองข้างที่เคยพยาบาลแม่มาตลอดเวลาที่เจ็บป่วย จนกระทั่งท่านสิ้นใจ

                     ระหว่างที่เธออ่านเรียงความในวันนั้น ฉันแอบได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองกำลังกระซิบอยู่กับตนเองอย่างแผ่วเบายิ่ง  ความเงียบระหว่างที่กำลังตั้งใจฟังบทความนั้น ได้ทำให้หัวใจของนักเรียนทั้งโรงเรียนนั้นฟังเธออย่างเงียบงัน  ฉันเป็นหนึ่งในรุ่นน้องรวมทั้งเพื่อนๆ และครูอาจารย์ที่ยืนฟังเรียงความในวันนั้นด้วย  หลายคนเอามือป้ายน้ำตาที่ไหลออกจากขอบตาอย่างลืมตัว  เพราะไม่อาจหักห้ามอารมณ์ร่วมที่เกิดขึ้นในใจของตนเองได้  ต้องยอมรับว่าหัวใจของผู้อ่านในวันนั้นยอดเยี่ยมมาก รุ่นพี่ที่ขึ้นไปอ่านบทความนั้น   เธอเป็นคนหนึ่งที่เข้มแข็งมากเพราะสามารถอ่านบทความจากต้นจนจบ ไม่มีร่องรอยของอาการสะอื้นไห้ออกมาจากน้ำเสียงและอารมณ์  เพราะถ้ามีอาการออกมาว่าร้องไห้หรือสะอื้น ไม่ทำลายอรรถรสของบทความที่ถ่ายทอดออกมาเสียบรรยากาศในการฟังแม้แต่น้อย 

                            

             ถึงแม้ว่าเวลาผ่านมานานแล้ว  ถ้อยคำที่ได้ฟังในวันนั้นเท่าที่จับใจความได้เป็นบทความที่ร้อยเรียงทุกถ้อยอักษรด้วยมือทั้งสองข้างที่เคยพยาบาลแม่มาตลอดเวลาที่เจ็บป่วย จนกระทั่งสิ้นใจ แม่ของเธอเสียชีวิตไปแล้ว ก่อนที่จะมีบทความที่เธอนำมาอ่านให้พวกเราฟังทั้งโรงเรียน นั่นเป็นบรรยากาศที่อยู่ในความทรงจำมาตลอดเมื่อถึงวันแม่  เลยอดที่จะนึกถึงผู้ที่ไม่มีแม่เหมือนรุ่นพี่คนนั้นไม่ได้เลย ได้แต่ภาวนาให้คนที่ไม่มีแม่ได้ระลึกถึงแม่และตอบแทนด้วยการทำบุญไปให้ท่าน ไม่ว่าจะทางใดก็ได้ ทำแล้วอิ่มเอมใจ  แม่เราก็คงสุขใจได้เหมือนกัน

 

                           ในชีวิตของฉันเองครั้งหนึ่งต้องทำหน้าที่ถ่ายทอดบทความที่คล้ายคลึงกันช่นนี้เหมือนกัน   ไม่เคยคิดว่าตนเองจะได้เป็นผู้อ่านบทความที่เศร้าโศกขนาดนั้นได้ ความสัมพันธ์ของตัวเรากับผู้วายชนม์ยิ่งมากเท่าใด การอ่านบทความไว้อาลัยเป็นสิ่งที่ทำได้ยากมากพอๆกัน  เมื่อครั้งที่ไปร่วมงานศพของป้าแท้ๆของตัวเอง  ฉันได้รับกระดาษส่งให้ถึงมือ บอกว่าให้เป็นผู้อ่านคำไว้อาลัยในพิธีเคารพศพแบบจีน 

 

                           ฉันไม่รู้ล่วงหน้ามาก่อนเลย มารู้ตัวอีกครั้งหนึ่งก้มีคนมาบอกว่า  ฉันควรเป็นผู้อ่าน เมื่อมีคนลงมติว่าฉันเป็นผู้ที่สมควรจะอ่านบทความนี้ในการทำพิธีกงเต๊ก และรวมไปถึงการทำพิธีเคารพศพ  ทุกอย่างที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วมาก  เพราะไม่มีการเตรียมตัวหรือรู้ตัวมาก่อนเลย  ในใจฉันขณะนั้นคิดเพียงว่า เมื่อหลายคนให้ความไว้วางใจให้อ่านและเชื่อใจว่าเราควรจะทำหน้าที่นี้ได้  ฉันต้องทำหน้าที่ให้ดีที่สุด ให้สมกับที่ทุกคนให้ความไว้วางใจ 

 

                ไม่ใช่สิ่งที่ง่ายเลย ในการจะอ่านบทความที่มีรายละเอียดเกี่ยวกับผู้ตายที่เรามีความรักและผูกพันมากอย่างป้าที่จากไป  จำได้ว่าเมื่อครั้งที่ยังเรียนหนังสือ เรื่อยไปจนถึงวันที่เรียนจบแล้วกลับมาช่วยทำงานที่บ้าน เมื่อมีเรื่องที่ไม่สบายใจฉันมักจะเขียนจดหมายไปเล่าให้ครอบครัวของป้าฟัง พอวันปีใหม่ก็มีการ์ดไปอวยพรส่งทางไปรษณี้ย์ เป็นสิ่งที่ส่งไปแทนความระลึกถึง  เมื่อก่อนที่ไม่มีอีเมล์พอปีใหม่ฉันมีความสุขกับการส่งส.ค.ส ไปให้คนอื่น  บ้านป้าเป็นครอบครัวที่อยู่ในใจให้ระลึกถึงทุกครั้ง เพราะป้าเป็นผู้หญิงที่อบอุ่น ทุกครั้งที่อยู่ด้วยฉันจะอุ่นใจ มีความเป็นแม่ที่ไม่จู้จี้ขี้บ่น มีความอดทนในการมีชีวิตที่ล้ำเลิศ ฉันใกล้ชิดกับครอบครัวนี้มาก  แต่ในที่สุดฉันได้มีโอกาสได้ทำหน้าที่ถ่ายทอดบทความที่ทำให้ระลึกถึงคุณป้าอีกครั้งในวาระสุดท้ายของชีวิต   เสมือนเป็นตัวแทนคนที่เป็นลูกเพราะในบทความที่อ่านมในวันนั้น  มีความรู้สึกของผู้ที่เป็นลงเจือลงไปในบทความนั้นด้วย    ไม่คิดเหมือนกันว่าจะสามารถอ่านบทความที่เกี่ยวกับป้าตัวเองได้จบ แต่เราทำได้ด้วยสติที่มี และน้ำเสียงที่พอดี  แม้ว่าถูกยื่นใส่มือก่อนเวลาที่ต้องอ่านไม่กี่นาที ไม่มีอาการสะดุด  ทุกอย่างลื่นไหลไปได้ด้วยดี    มารู้สึกตัวอีกครั้งเมื่ออ่านจบไปแล้ว ญาติพี่น้องและแขกที่มาร่วมงาน ทุกคนที่รู้จักและคุ้นเคยกับป้า ต่างเอามือปาดน้ำตาจากขอบตาที่บวมช้ำ

 

 

              เมื่อเสร็จงานหลายคนต่างมาถามกับตัวฉันเองว่า ใครเป็นผู้เขียน  เพราะเนื้อหาในบทความที่เขียนมาได้ตรงกับการดำเนินชีวิตของป้าราวกับว่าผู้ร่างบทความนั้นหยั่งรู้เรื่องราวในชีวิตเหมือนกับที่ตาเห็นเชียว  ป้าเป็นแม่ที่ไม่ได้อยู่กับลูกในวัยเด็กเพราะต้องส่งเข้าโรงเรียนประจำที่ต่างถิ่นมาตลอด นับว่าโชคดีที่ลูกๆเข้าใจว่าที่ต้องทำเช่นนั้นเพราะในจังหวัดไม่มีโรงเรียนใกล้บ้านที่พ่อแม่จะดูแลลูกได้ และต้องทำมาหากินเพื่อสูงให้ลูกเรียน เมื่อโตมาแล้วฉันเพิ่งรู้ว่าบางบ้านที่ส่งลูกไปเรียนประจำ  กลับเป็นว่าลูกๆมาต่อว่าพ่อแม่ไม่สนใจตน ถึงกับทอดทิ้งให้ไปเรียนประจำในที่ไกลๆ  หากเข้าใจเช่นนั้นคงจะแย่แน่ๆ ฉันเชื่อเสมอว่าเด็กๆเป็นเมล็ดพืชที่ดีของครอบครัวเสมอหากมีครอบครัวที่อบอุ่นให้กับพวกเขา การเติบโตของเมล็ดพืชก็จะงดงามและคุณค่า ทุกอย่างเริ่มต้นมาจากครอบครัวที่พร้อมจะดูแลและทะนุบำรุงเมล็ดพืชเหล่านั้นให้เติบโตสืบไปในสังคม

 

 

 ใกล้กันวันนี้ทุกนาทีมีค่า 

 ไม่ควรรอเวลาให้เรียกหาก่อนลากัน

 หากใครยังมีแม่ใกล้เพียงแค่เอื้อมมื้อได้ 

 หอมแก้มให้ชื่นใจแสดงความรักไนใจได้ให้เต็มแรง 

 

          แม่บอกฉันว่า….   ไม่ว่าจะวันนี้หรือวันไหนๆ  ไม่ต้องร้อยดอกมะลิไม่ต้องมีมาลัยขอเพียงให้ตั้งใจทำงานด้วยความรับผิดชอบในหน้าที่ของตนให้เพียงพอไม่ทำร้ายตัวเองหรือว่าทำสิ่งใดให้พ่อแม่ต้องช้ำใจ หรือว่าเจ็บปวดเท่านั้น ….แม่ก็พอแล้ว “ แม่มักจะพูดแบบนี้เสมอ

 

ป่าครึ้มสวย

ที่บ้านภูหนาวที่เขาค้อ

 

เขียนโดย

 

 

 

KorP@I

 

 

Wednesday 04/08/2553

 

 

 

ลิงก์ที่เกี่ยวข้อง : http://mblog.manager.co.th/korpai/Sharing-Sympathy/