ในยามนั้นต้องกลับมาช่วยงานที่บ้าน

นั่งทำงานกับโต๊ะบัญชีทั้งวัน มีบ้างที่เจอลูกค้า บางวันต้องออกไปข้างนอก ไป

ติดต่อเรื่องโอนเงิน คิดบัญชี จิปาถะ เกี่ยวข้องกับตัวเลขทั้งนั้นเลย ทุกอย่าง

ช่างตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิงกับความถนัด ความรักและชอบที่มี

 

 

                                    

 

.

                                                          

                                                         แล้ววันหนึ่งพ่อพูดขึ้นมาว่า “ ชีวิตคน

เรา ยังไงก็หนีตัวเลขไม่พ้น ไม่ว่าจะต้องทำงานอะไร มันต้องมีการวางแผน ภายใต้งบ

ประมาณ และเกี่ยวกับตัวเลขทั้งนั้น ไม่ชอบก็ต้องเจอ “ คำพูดเหล่านี้ทำให้ฉันได้เก็บมา

คิด และตรึกครองดูซ้ำอีกหลายครั้ง  จากคนที่ไม่เคยสนใจและใส่ใจเรื่องเกี่ยวกับการ

คำนวณและตัวเลขเลย รู้ว่าตัวเองไม่ได้เรื่อง  แต่ชีวิตต้องเจอตลอดเวลา นับจากที่ลืมตา

ลูกขึ้นมาจากที่นอน  เมื่อคิดถึงครงนี้  ทำไมเราไม่ทำตัวให้เป็นเพื่อนกับตัวเลขซะเลย ยัง

ไงต้องอยู่ด้วยกันอยู่แล้ว

 

 

                             นับตั้งแต่วันนั้นมา ฉันเลยกลับมาคิดว่า สิ่งที่พ่อสอนมันจริงหรือ

ไม่ ไม่ว่าจะหันไปทางไหน ไม่พ้นตัวเลขไปได้เลย ความคิดเริ่มสนิทสนมกับตัวเลขมาก

ขึ้นทุกวัน แม้แต่เราจะซื้อของกินของใช้ ไม่อาจหนีตัวเลขไปได้เลย แล้วเมื่อคิดจะอยู่ด้วย

กันก็ควรอยู่ร่วมกันแบบสันติ จะดีกว่าไหม ลองดูซิอะไรที่ไม่เหลือบ่ากว่าแรง ถ้าเราลอง

ทำอย่างตั้งใจ ไม่มีอะไรยากเกินไปได้ ฝึกฝนไง

 

 

                      ชีวิตต้องใช้ความอดทนในการฝึกฝน เมื่อเราบกพร่องตรงไหน อาจจะ

ช้ากว่าคนที่ชอบหรือถนัด เราต้องทำให้มากกว่าคนอื่น วิธีคิดเพื่อพาผลลัพธ์ของคนเรา

ต่างกัน แต่ลองดูผลที่ได้จะเหมือนกันไหม โลกใบนี้ไม่มีอะไรขาวสะอาดถ้วนทั่ว แต่ไม่มี

อะไรที่ดำทะมึนจนเกินไป เราหาความเป็นกลางได้ด้วยตัวเราเอง ระหว่างทางที่เดิน หรือ

เป็นทางที่ฉันเลือก บางสิ่งที่ไม่ค่อยชอบแต่ต้องทำ เมื่อถึงวันหนึ่งได้พบแล้วว่า เราใช้

เวลาบางช่วงมาอยู่พักผ่อนหย่อนใจให้ตัวเองได้ทำในสิ่งที่ตัวเองชอบก็ได้นี่ สิ่งที่คิดว่า

เคยถนัดอยู่บ้าง เริ่มถูกนำมาใช้ในบางเวลา

 

 

                                     เริ่มต้นด้วยการเขียนบันทึก กว่าจะเริ่มต้นขีดเขียนเรื่องราว

ต่างๆได้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยจริงๆ เพราะคุ้นชินกับการใช้กระดาษ ดินสอ ปากกามานาน คน

ที่ไม่ค่อยสันทัดเรื่องพิมพืดีดอย่างฉัน เกือบถอดใจอยู่หลายคั้ง แต่คิดว่าอย่างไรแล้ว ชีวิต

ไม่อาจปฎิเสธเจ้าเครื่องมือนี้ได้ ริเริ่มจากปากกาคู่ใจพอมาใช้แป้นพิมพ์ได้สัมผัสความ

แตกต่างมากมาย

 

 

 

                     ที่สะดวกใจที่สุดในการพิมพ์คือบันทึกได้ใน Blog ตอนแรกไม่เข้าใจว่า

จะบันทึกอย่างไร ยังคงมีต้นฉบับเก็บไว้ในแผ่นด้วย ความเซ่อซ่า ย่อมติดมากับชีวิตมนุษย์

ทั้งนั้น ไม่มีใครเลี่ยงหลีกได้ ยิ่งปัญหาจากข้อมูลหายมีบ่อยมาก จู่ๆเครื่องมือที่ทันสมัย

จากความคิดและฝีมือมนษย์เราใช้กันอยู่นี้ อาจมีเจ้าไวรัสแวะเข้ามาทักทาย ข้อมูลที่เรา

เก็บไว้ในคอมพิวเตอร์อาจต้องอันตรธานหายไปในพริบตา เรี่ยวแรงที่นั่งหลัดขดหลังแข็ง

พิมพ์มาหมดสิ้นไปพร้อมข้อมูล คราวนี้ยิ้มไม่ออก จะร้องไห้ข้อมูลก็ไม่อาจกลับมาไดแล้ว

นอกจากทำขึ้นใหม่ ยังมีการสำรองข้อมุลไว้กันเหนียวได้อีก ใครที่ไม่ย่ามใจนักควรทำ

อย่างยิ่ง

 

 

                           คิดแล้วก็น่าแปลกนะไวรัส เป็นสิ่งที่แพร่กระจายได้ง่าย ในอากาศ

ทำให้เราเป็นหวัดได้ แล้วยังจะใช้ชื่อเดียวกันนี้มาแพร่กระจายในเครื่องคอมฯอีก ช่างเข้า

ใจหาชื่อเสียงเรียงนามมาให้จดจำกันง่าย และความร้ายกาจมีมากพอ ที่ Mblog เป็นแห่ง

แรกที่ไปใช้ เป็นแหล่งพักพิง ในช่วงแรกเริ่มนั้น ตั้งแต่ยังมีรูปแบบต่างไปจากปัจจุบัน นัก

จิ้มดีดอย่างฉันใช้เป็นที่คุยกับตัวเองเสียมากกว่า แรกๆ ที่เขียนไม่คิดอะไรมาก เคยไป

อ่อนอกอ่อนใจกับเรื่องที่เจอ แล้วบังเอิญมีเพื่อนมาให้กำลังใจและให้ข้อคิดที่ดีๆ ที่บาง

ครั้งที่เรากำลังเศร้าใจ เรามีคนในครัวอยู่แล้วที่เคียงข้างกัน เมื่อมีเพื่อนคุยกันมากขึ้นก็

กลายเป็นเพื่อนที่คิดแนวทางการเมืองคล้ายกันอีก สะดวกโยธินใจ เหมือนเป็นที่พัก

ข้อมูลเก็บไว้ด้วยเมื่อไปเที่ยว หรือเดินทางไปไหนเก็บความทรงจำมาแบ่งปันกันเรื่อยๆ

                                               

   

 

                          เมื่อได้ประจักษ์แก่ใจว่าสุดท้ายแล้วการมีชีวิตไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็

แล้วแต่ เมื่อยามที่เราไม่มีใคร ไม่มีเพื่อน เราต้องยอมรับในการอยู่คนเดียวอย่างไม่เดียว

ดาย ไม่เหงาเกินไป คนเราเกิดมาไม่เคยมีเพื่อนติดตัวมาด้วย แล้วยังจะต้องไปคิดหาคน

มาอยู่เป็นเพื่อนอยู่ร่ำไป การมีชีวิตที่ต้องขอร้องให้ผู้อื่นมาหายใจ ไม่มีความเป็นสุขใจได้

นิจนิรันดร์ 

 

 

อยู่กับสิ่งที่เป็นเช่นวันนี้

พอใจกับสิ่งที่มีได้เสมอ

ชีวิตที่ผ่านพ้นจนได้เจอ


เส้นทางเดินไม่เลิศเลอเหนือใคร

ไม่คิดจะตะกายปีนป่ายฝัน


มิอาจฝันกลางวันเช่นใครได้

ชีวิตยังมีเรื่องอีกมากมาย

ยังพอใจทุกสิ่งไปในความจริง

จงพอใจในทุกสิ่งที่พึงมี



พอใจในสิ่งทีดีีในปัจจุบัน
 

 

 

 

ถ้อยคำโดย

KorP@I



12/06/2533