เมื่อเช้าวานนี้อากาศดีมาก

ต้องไปทำงานแต่เช้า

ที่ทำงานไม่ไกลจากที่บ้าน

ใช้จักรยานเป็นพาหนะ

ไม่มีรถติดให้ต้องรีบร้อน

ระว่างทางต้องผ่านสถานีรถไฟเขาทอง

เห็นดอกไม้กำลังสวยงาม

ต้องข้ามทางข้ามจากฝั่งหน้าสถานี

แล้วถีบจักรยานเรื่อยไป

เมื่อเลี้ยวซ้ายเมื่อข้ามทางที่รถไฟผ่านแล้ว

จึงจะเห็นโกดังตั้งอยู่ตรงข้ามกับสถานีรถไฟ

ถ้าใครที่ต้องใช้บริการรถไฟเดินทางไปเชียงใหม่

ต้องเห็นประตูโกดังที่บ้านด้วย

KhaoThong Railway Station

.

อากาศข้างนอกไม่เย็นมากนัก

ขับจักรยานเล่นได้อย่างสบายๆ

ช่วงนี้ไม่ได้ออกกำลังกาย

ด้วยการขี่รถจักรยานมานานแล้ว



ทุกเช้ายามนี้จะมีงานต้องทำแต่เช้า

มีรถบรรทุกข้าวโพดมาที่โกดังแต่เช้ามืด

บางวันคนขับล่องรถมาจากแม่สอด

มาถึงที่นี่ตอนกลางคืนยามดึก



Perspective ของสถานีชอบมากเลย

บางคันก็มาถึงเช้ามืดอาจมีจอดนอนที่หน้าโกดัง

คนขับรถบอกว่าอากาศเย็นมากต้องปิดกระจกนอนในรถ

ด้วยอาชีพคนขับรถ


จากที่เคยสนทนากันบ้างเมื่อต้องไปชั่งรถ

โชว์เฟอร์ที่มีอาชีพด้านนี้

คุ้นเคยกับสิ่งที่ทำอยู่เป็นประจำ

ต้องขับรถไปเหนือล่องใต้

เมื่อได้คุยกับพวกเขาเหล่านั้นเลยได้รู้ว่า

การขับรถในระยะทางเหล่านี้ไม่ใกล้เลย

จากแม่สอด จ. ตาก

มาถึงนครสวรรค์

ต้องเจอทางโค้งมากมาย

ขึ้นเขาอยู่หลายลูก

เส้นทางที่ต้องผ่านมากว่าจะถึงที่นี่

.

.

สลับซับซ้อนยิ่ง

บริเวณหน้าสถานีรถไฟแล็กๆแห่งนี้

ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปียังดูสวยงาม และ คลาสสิคมาก

ยามเช้าระหว่างทางที่ต้องที่ขี่จักรยานไปที่โกดัง

เพื่อชั่งรถบรรทุกเป็นปกติยามเช้า

แต่พอเห็นความงามระหว่างทาง

ในวันที่หมอกลงจัดอย่างนี้

เลยคิดว่า

.

.

น่าจะเอากล้องมาเก็บบรรยากาศดีๆแบบนี้บ้างดีกว่า

ดอกไม้ที่นายสถานีแห่งนี้เป็นผู้ดูแล
กำลังเบ่งบาน

น่าถ่ายรูปเก็บไว้ยิ่งนัก

ภาพ Perspective ของทางรถไฟ

ดูเป็นจุดนำสายตาที่งดงามตามธรรมชาติอย่างแท้จริง


ก่อนที่จะกดชัตเตอร์

สายตาที่มองผ่านเลนส์

ยิ่งทำให้เห็นว่า…


ภาพที่ผ่านสายตาจริงๆยังติดตราตึงใจยิ่งนัก

เมื่อถ่ายรูปออกมาแล้ว

ความงดงามไม่แพ้ตอนที่มองผ่านเลนส์เลยแม้แต่น้อย

ธรรมชาติกับดอกไม้

อากาศเย็นๆ

ท่ามกลางหมอกลงจัดยามเช้า

นับว่าเป็นโอโซนที่ดีเยี่ยม

เป็นกำไรชีวิต

ของผู้ที่ได้ตื่นนอนมาสูดอากาศยามเช้าทุกคน

 

สุดสายตาไปไกล

แลเห็นอะไรได้บ้าง

ชีวิตไม่เคยอ้างว้าง

เดินบนเส้นทางอย่างนี้



ไม่ว่าจะเดินทางไปไหน

ทางแสนไกลหลายหมื่นลี้

ชีวิตก้าวเดินไปทุกที่

จากวันนี้และตลอดไป

หากเป็นนักเดินทาง

เห็นระยะทางอย่าหวั่นไหว

ทางจะใกล้หรือไกลเท่าใด

นักสู้พิชิตผู้พิชิตเส้นชัยไม่เคยหวั่นไหว

.

.

.

ย่อมก้าวเดินไปได้ในทุกทาง

 


ทางรถไฟในหมู่บ้านเขาทอง

สร้างมาเนิ่นนานแล้ว

ในอดีตยังพอมีคนเดินทางด้วยรถไฟเยอะกว่าในปัจจุบัน

ด้วยเหตุผลเรื่องระยะทาง

และความสะดวกสบาย

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องเวลา

เพราะการเดินทางด้วยรถไฟช้า

กว่าการเดินทางด้วยรถชนิดอื่นๆมากนัก

เมื่อมีทางเลือกมากมาย

ทำให้หลายคนเริ่มเปลี่ยนใจ

ไปใช้รถที่สะดวกสบายและรวดเร็วกว่ารถไฟ

ปัจจุบันมีคนเลือกใช้รถไฟน้อยลง

สำหรับฉันที่เกิดและเติบโตมา

เห็นสถานีรถไฟที่บ้านเกิดของตัวเองมานาน

นับตั้งแต่ลืมตามาดูโลก

สังเกตุว่าการให้บริการของรถไฟ

ไม่มีอะไรที่พัฒนาให้กับผู้ใช้บริการมากขึ้นไปกว่าเดิมเลย

หลายคนเกิดมาก็เห็นความเชื่องช้าเยี่ยงนี้แล้ว

 

หากเปรียบเทียบรถไฟกับหลายๆสิ่งในโลกนี้

นับว่า
..

เป็นสิ่งที่ไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆเลยก็ว่าได้

หรืออาจเปลี่ยนไปบ้างก็น้อยมาก

เป็นระบบขนส่งมวลชนที่ไม่มีการพัฒนามานานแล้ว

และจะเป็นอย่างนี้อีกนานเท่าไหร่

ไม่มีใครรู้ได้เลย

นับเป็นเรื่องที่น่าเศร้าอย่างยิ่งของบ้านเมืองเรา

 

ภาพและถ้อยคำ

โดย

KorP@i

 

 

Create Date : 08 กุมภาพันธ์ 2554