You are currently browsing the monthly Archive for มีนาคม, 2011.

 

 

                            ทุกเย็นหลังจากที่โรงเรียนเลิก ภาพที่ผ่านตาข้าพเจ้าแทบทุกวันคือได้เห็นเด็ก

 

นักเรียนขี่จักรยานกลับจากโรงเรียนันเป็นทิวแถวยาว  บริเวณหน้าโกดังที่ทำงานอยู่ เพราะโรงเรียน

 

ประจำหมู่บ้านอยู่ไม่ไกลจากสถานที่ทำงาน ทุกครั้งที่ได้เห็นอดไม่ได้จะแอบมองเด็กๆเหล่านั้นด้วย

 

ความเพลิดเพลิน  บ่อยครั้งที่แอบเผลออาจยิ้มกับตัวเองคนเดียวเมื่อเห็นภาพตรงหน้าแล้วนึกถึงภาพ

 

บางอย่างที่เคยผ่านเข้ามาในชีวิต  ในช่วงที่อยู่ในวัยเดียวกับเด็กๆเหล่านี้   

 

 

 

                                                    แม้ว่าภาพนั้นจะเดินทางจากเราไปนานแล้ว  แต่ความ

 

ชัดเจนยังปรากฏให้เห็นในความทรงจำ  หากมีใครเคยเป็นเช่นนั้น  เราอาจจะมีความรู้สึกไม่ต่างกับ

 

ข้าพเจ้าในวันนั้นทุกครั้งที่มองเห็นเด็กๆนักเรียนประถมที่มีอายุประมาณ 8-9 ขวบกำลังเดินทางกลับ

 

บ้าน  ส่วนใหญ่เด็กเหล่านี้ใช้จักรยานเป็นพาหนะในการเดินทางระหว่างบ้านและโรงเรียน ซึ่งวิ่งเล่น

 

วิ่งไล่แข่งกันบ้าง ในเวลาหลังเลิกเรียน ระหว่างที่ใช้เวลาเดินทางกลับบ้านหลายคนแข่งจักรยานกัน

 

ด้วย มีภาพประทับใจเกิดขึ้นมากมายให้ได้ลอบมองในแต่ละวัน บ้างก็ได้บาดแผลกลับบ้านไปก็หลาย

 

คน เด็กที่อยู่ในวัยซนอย่างนี้ช่างเป็นวัยที่มีแต่ความสุขสดใส ไม่ว่าอะไรจะผ่านมาดูแล้วเป็นความ

 

รื่นรมย์ในชีวิต  ไม่ต่างจากวันและเวลาวัยเด็กของข้าพเจ้าเช่นกัน


                             วันนั้นหลังจากที่ทำงานเสร็จกำลังจะออกจากโกดังกลับบ้าน  ช่วงเวลาแดดร่ม

ลมตก ในขณะที่กำลังเตรียมตัวจะกลับบ้าน  ระหว่างทางบังเอิญได้พบกับเด็กนักเรียนชายกำลัง

สาละวนอยู่กับการเก็บลูกทับเยี่ยว ที่มีลูกสีดำคล้ำเอาใส่ถุงใบย่อมภาพตรงห้าในวันนั้น   ทำให้ภาพ

เก่าๆที่ยังอยู่ในความทรงจำ แวะเวียนมาหาข้าพเจ้าอีกครั้ง

  ในวันเวลาของข้าพเจ้าเองที่อยู่ในวัยนั้นได้เคยสัมผัสความสุขแบบนี้ไม่ต่างจากเด็กนักเรียนเหล่านี้

เช่นกัน จะต่างกันบ้างตรงที่โรงเรียนที่จะต้องเดินทางไปเรียนไกลจากบ้านเกินกว่าที่จะถีบรถจักรยาน

 

เป็นพาหนะไปเองได้ เพราะอยู่ในตัวเมือง ห่างไกลจากหมู่บ้านที่อยู่กว่า 20 กิโลเมตร เด็กๆทุกคนที่

อยู่ในละแวกเดียวกันจำต้องเดินทางโดยรถบัสประจำทางจากหมู่บ้านไปยังตัวเมือง เพราะระยะทาง

ไกลพอสมควร ทั้งหมดจึงต้องตื่นนอนกันแต่เช้าตรู่เพื่อรอรถประจำทางที่หน้าไปเดินทางไปโรงเรียน

ในตัวจังหวัด  ในระหว่างทางจากบ้านไปโรงเรียนจึงมีเรื่องราวของเม็ดทับเยี่ยวให้ได้จดจำ

  

ลำแสงตกกระทบยามเย็น

 

 

Read the rest of this entry »

                                         

                                 แม้ว่าการได้ข่าวจากประเทศเพื่อนบ้านของเราว่าโดนแผ่นดินไหว ตั้งแต่วัน

ศุกร์ที่ 11 มี.ค. 2554 ที่ผ่านมานั้นจะผ่านไปแล้วแต่ทำไมลึกๆในจิตใจของข้าพเจ้ายังเศร้าอยู่นะ

ภาพที่ออกมาหลังจากที่เกิด After Shock ตามมาติดๆ อยู่หลายครั้งทำให้ในใจต้องภาวนาให้หยุดได้

แล้ว พอเสียทีเถอะ อย่าได้ทำร้ายกันมากกว่านี้อีกเลย  ทั้งๆที่ในใจนั้นรู้ดีว่า บางอย่างที่เกิดขึ้นตาม

ธรรมชาติ มนุษย์อย่างเรา ไม่อาจทำอะไรได้เลย  จะทำอะไรได้นอกจากการภาวนา และการยื่นมือ

ของน้ำใจไปสัมผัสกันในวันที่มีความทุกข์

 

ขอสิ่งศักดิ์สิทธิ์ปกป้องคุ้มครองผู้ประสบภัยด้วยเทอญ

                             ข้าพเจ้าเชื่อว่า ยังมีอีกหลายต่อหลายชีวิตในโลกใบนี้รู้สึกเช่นเดียวกัน ขอให้

สิ่งที่อยู่ในใจของแต่ละคนรวมพลังไปให้ผู้ที่อยู่ในที่เกิดเหตุเข้มแข็ง และอดทน การยื่นมือใปสัมผัส

แก่กันและกัน การให้โดยไม่ต้องรอการร้องขอ ไม่ว่าจะเป็นช่วงไหนของชีวิต นับว่าเป็นสิ่งที่สำคัญ

และน่าประทับใจยิ่ง

ร้านขายของชำในเมือง Nara

 

                         เมื่อเกิดเหตุการณ์แผ่นดินไหวที่ญี่ปุ่น ทำให้ข้าพเจ้าได้มีโอกาสไปย้อนรอยบันทึก

ที่ยังเขียนไม่สมบูรณ์นัก  เกี่ยวกับเรื่องราวระหว่างทางเมื่อครั้งไปเยือนญี่ปุ่นออกมาระลึกถึงความทรง

จำในครั้งนั้นอีกครั้ง  ในการเดินทางผ่านไปหนึงปีพอดีเมื่อถึงปัจจุบัน

 

                          มีเรื่องราวมากมายที่ได้พบปะชีวิตตลอดการเดินทาง  ระหว่างที่อยู่ที่ญี่ปุ่นที่เห็น

แล้วเกิดความประทับใจเมื่อได้ไปเยือนสิ่งหนึ่งที่ยังติดตรึงใจไม่รู้หน่ายเลยคือคุณภาพชีวิต ของผู้สูง

อายุความมีน้ำใจมาก มายของคนที่นั่น การเดินทางที่มีการวางแผนเพียงคร่าวๆ ย่อมเกิดสิ่งที่เราไม่

คาดคิดได้เสมอตลอดเวลา ไม่มีทางรู้ได้เลยว่าแต่ละวันที่ลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วจะได้เจออะไรบ้าง

 

              แม้ว่าการเดินทางที่มีการวางแผนคร่าวๆ เตรียมพร้อมสภาพจิตใจเพื่อยอมรับสิ่งต่างๆ ที่

เกิดขึ้นรอบตัวอย่างนี้ย่อมสร้างความตื่นเต้นทุกวันเวลาที่ได้ลืมตาตื่นขึ้นมานั้นเชียวจำได้ว่าในวันแรก

ที่ตะลุยเที่ยวญี่ปุ่นนั้น  เมื่อสองเท้าก้างลงจากเครื่องบินแล้ว เราเอาของไปไว้ที่ Kyoto ก่อน หลังจาก

ที่แยกกระเป๋าออกมาย่อยให้เหลือแต่ของที่จำเป็นต่อการใช้ชีวิตประจำวันติดตัวไปเท่านั้น มื้อแรกใน

ญี่ปุ่นของเราเริ่มต้นที่เมือง Nara

 

รูปตุ๊กตาน่ารักสัญลักษณ์ของเมือง Nara

 

Read the rest of this entry »

ช่วงสายของวันศุกร์ที่ผ่านมาระหว่างที่เอารถยนต์ของที่บ้านไปเช็คที่อู่รถอยู่  ระหว่าง

ที่พักรอรถซ่อมอยู่ในอู่ ทางศูนย์ซ่อมเปิดทีวีดูข่าว เลยได้มี Breaking news แทรก

เข้ามาว่ามีแผ่นดินไหวครั้งใหญ่เกิดขึ้นที่ เมือง Sendai จังหวัด Miyagi

ทางเดินเท้าที่ Sendai

 

พอได้ยินข่าวนั่นเองอดนึกถึงเมื่อปีที่แล้วไม่ได้เลย  เพราะวันที่ 1 มีนาคม 2553  กำลังอยู่ในช่วง

เดินทางอยู่ในญี่ปุ่น และเราไปเที่ยว Sendai กันตามแปลน เราและเพื่อนร่วมทางอีกสองคนทั้งหมด

เป็นสาม รีบตื่นแต่เช้าตรู่ออกจากที่พักที่  Asakusa นั่งรถไฟเที่ยวกันทันที 

 

แผนที่เส้นทางรถไฟที่พาพวกเราไปยัง Sendaiจากที่พักในโตเกียว

 

 ระหว่างทางไปที่นั่นต้องนั่งรถไฟไปต่อ แม้ว่าพวกเราจะต้องเจออุปสรรคบ้างเรื่องการสื่อ

สาร แต่ผู้คนที่อยู่ล้อมรอบตัวพวกเรานั้น ต่างมีน้ำใจทุกคนพร้อมจะยื่นมือมาให้ความช่วย

เหลือตลอดเวลา  ปัญหาเรื่องภาษาไม่ได้เป็นอุปสรรคอีกต่อไป เพราะทุกคนต่างพร้อมอกพร้อมใจ

ช่วยเหลืออธิบายเส้นทางให้พวกเราเข้าใจ  

 

 

ป้ายเตือนให้ระวังตัวขณะขึ้นรถไฟที่นี่

 

Locker ใส่ของถุกออกแบบเป็นรูปการ์ตูนสวยงาม

 

เมื่อถึงที่หมายรถไฟจอดลง เลยต้องถ่ายรูปรถไฟที่แสนสวยงามก่อนเยื้องย่างกายลงเที่ยว 

 ก็แหม..รถไฟที่นี่ทุกสายสวยงามเหลือเกินเดินไปที่ Information center เพื่อขอข้อมูลในการเดินทาง

ว่าจะใช้เวลาที่ไหนเท่าไหร่ ยังไม่ทันได้ตั้งตัวกันเลย

 

         หญิงสาวผู้นนนั้นเป็นผู้อธิบายเส้นทางให้แก่พวกเราเมื่อไปถึงที่ Sendai ขอให้พระคุ้มครองให้เธอปลอดภัยรอดพ้นจาก Tsunami 2011 ด้วยเทอญ

                     หญิงสาวผู้ที่ทำงานอยู่ที่นี่มาบอกพวกเราว่า อีกไม่นานจะมี Tsunami เกิดขึ้นที่นี่ พวกเราพัก

กันที่ไหนในคืนนี้ พอรู้ว่าพวกเราพักกันในโตเกียว เจ้าหล่อนรีบชี้แจงรายละเอียดให้รู้ว่าเดี๋ยวให้รีบจับ

รถไฟเที่ยวสุดท้ายออกจากที่นี่ดีกว่า เพื่อความปลอดภัย  เมื่อรู้ข่าวเธอรีบมาชี้แจงให้พวกเรารับรู้

ข้อมูลด้วยความรอบคอบและตอบข้อสงสัยของเราอย่างมีสติ ฉันยังแอบชื่นชมอยู่ในใจ

 

นอกจากเธอคนนี้แล้วยังมีเจ้าหน้าที่ดูแลขบวนรถไฟนำป้ายกระดาษที่เขียนด้วยลายมือของเขา

ที่เพิ่งเขียนเสร็จด้วยปากาเมจิกสีน้ำเงิน   กำลังถูกกแปะบลงบนกระจกในสถานีรถไฟเพื่อบอกกับ

ผู้โดยสารที่กำลังจะซื้อตั่วที่ช่องขายตั๋วภาษาที่เขียนเป็นภาษาญี่ปุ่นที่พวกเราทั้งสามคนอ่านไม่รู้

เรื่อง   แม้ว่าจะเป็นภาษาที่ไม่สามารถสื่อสารกับเราได้ก็ตาม แต่สายตาที่ส่งออกมาแสดงถึง

 ความห่วงใยต่อเพื่อนมนุษย์ของคนที่เป็นเจ้าบ้านนั้น ทำให้มิตรที่เป็นผู้มาเยือนอย่างพวกเรา

รับความรู้สึกอบอุ่นที่ส่งมาให้จากกิริยาท่าทางของเขา

 

              พอเจอที่หมายพวกเราดิ่งเข้าไปถามเส้นทางและสถานที่ท่องเที่ยวทันที   หญิงสาวผู้ที่ทำ

หน้าที่บอกข้อมูลที่นี่ในเวลานั้น รีบออกมาจากซุ้มที่ทำงานของเธอทันที พร้อมแจ้งข่าวว่ามีสึนามิ

เกิดขึ้นที่ชิลี และอีกไม่น่านจะถึงที่เซนไดแล้ว ผู้ทำหน้าที่ให้ข้อมูลแก่เรานั้นถามพวกเราว่ามาจาก

ไหนกัน และที่นี่มีที่พักที่นี่หรือเปล่า และคำถามสุดท้ายคือบอกกับพวกเราว่ามีรถไฟเที่ยวสุดท้ายจะ

ออกจากที่นี่ ประมาณ 11: 34 นาที หลังจากนั้นจะไม่มีรถไฟวิ่งอีกแล้ว เพราะมีระบบเตือนภัยสึนามิ

กำลังบอกว่าจะมีสึนามิกำลังเดินทางที่นี่ ทางการให้แจ้งมายังผู้ที่อยู่ที่ชายหาดทุกคนให้ทราบ

  

                      พวกเราทั้งสามคนรอเพื่อขึ้นรถไฟขบวนสุดท้ายพร้อมๆกับเพื่อนร่วมทางอีกหลายคนที่มาเที่ยวที่นี่เช่นกัน ไม่ต้องสงสัยว่ารถไฟจะมีคนเต็มตู้  ทุกคนในขบวนรถเที่ยวสุดท้าย ต่างถ้อยทีถ้อยอาศัยกัน เอื้อ

เฟื้อที่ยืนตลอดทาง    รถไฟขบวนนั้นไม่ได้รีบออกทันที ยังคงรอผู้คนที่วิ่งมาจากชายหาดที่เห็นอยู่

ไกลๆในวันนั้นฉันและเพื่อนยืนที่ประตูรถ จึงได้มองเห็นวิวสวยๆจากเมือง Sendai จากริมประตูรถไฟ

ด้วยมาเก็บไว้เป็นที่ระลึก

  

 

ป้ายเตือนภัย Tsunami ได้สอนให้ผู้มาเยือนเตรียมพร้อมเสมอ

 

Read the rest of this entry »

เมื่อเช้าวานนี้อากาศดีมาก

ต้องไปทำงานแต่เช้า

ที่ทำงานไม่ไกลจากที่บ้าน

ใช้จักรยานเป็นพาหนะ

ไม่มีรถติดให้ต้องรีบร้อน

ระว่างทางต้องผ่านสถานีรถไฟเขาทอง

เห็นดอกไม้กำลังสวยงาม

ต้องข้ามทางข้ามจากฝั่งหน้าสถานี

แล้วถีบจักรยานเรื่อยไป

เมื่อเลี้ยวซ้ายเมื่อข้ามทางที่รถไฟผ่านแล้ว

จึงจะเห็นโกดังตั้งอยู่ตรงข้ามกับสถานีรถไฟ

ถ้าใครที่ต้องใช้บริการรถไฟเดินทางไปเชียงใหม่

ต้องเห็นประตูโกดังที่บ้านด้วย

KhaoThong Railway Station

Read the rest of this entry »

มีนาคม 2011
อา. จ. อ. พ. พฤ. ศ. ส.
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031  

เรื่องล่าสุด