Blog konmakkawan

Slogan Blog

หนึ่งในความทรงจำกับคนมัฆวาน

June5

ตอนแรกที่รับปากจะร่วมแสดงกับทีมงาน คิดว่าบทบาทของพวกเราไม่มีอะไรมากมาย

เพราะทีมงานบอกว่าพี่เล่นเหมือนเหตุการณ์จริงน่ะแหละ…

.

ตอนแรกที่รับปากจะร่วมแสดงกับทีมงาน คิดว่าบทบาทของพวกเราไม่มีอะไรมากมาย

เพราะทีมงานบอกว่าพี่เล่นเหมือนเหตุการณ์จริงน่ะแหละ

7 ตุลาคม 2551 พี่ทำอะไรกันมั่งก็ทำตามนั้นแหละ !

ไม่ยากพี่ …ไม่ยาก !

แต่พวกพี่ติดงานกันน่ะซิ…ยังไม่มีเวลามาซ้อมตอนนี้ได้มั้ย ? 

 

ได้พี่…เดี๋ยวเราช่วยซ้อมกันก่อน… แต่วันซ้อมใหญ่พี่ต้องมานะ  จะได้รู้จังหวะ

ได้ ๆ…แล้วต้องใช้อุปกรณ์อะไรบ้างหรือเปล่า ?  พี่จะได้เตรียมไว้ให้ครบ

พี่มีอะไรบ้างเอามาเลยพี่…

พี่มีแว่นตากันแก๊สน้ำตาแบบที่เราใช้วันนั้นแหละ…ผ้าเช็ดหน้าไว้ปิดจมูก

น้ำเกลือไว้ล้างตา..ผ้าพันแผล…ยา  ฯลฯ

อ้อ ! แล้วเปลสนามต้องใช้ด้วยมั้ย ?

พี่มีเหรอ ?  ดี ๆ   เอามาเลยพี่  เอามาทั้งหมดที่พี่บอกนั่นแหละ  !

โทรบอกกับน้อง ๆ ในหน่วยที่นัดหมายกันไว้ว่าไม่ยาก ของเราแค่ทำแผล ล้างตา

 

ทำตามจริง เหมือน 7 ตุลาคม นั่นแหละ ตัวจริงทุกคนอยู่แล้วนี่นา…   ว่าใครอยู่บริเวณไหน ? 

 ทำอะไรกันบ้าง เจอเหตุการณ์อะไรบ้าง…

24 พ.ค. 52 เวลา ประมาณ 18.00 น. เราไปพร้อมกันที่สนามกีฬา ม.ธรรมศาสตร์รังสิต

พวกเรา ดีใจที่ได้พบกันอีกครั้งหลังจาก ร่วมสุข ร่วมทุกข์ ผ่านความเป็น ความตาย ในหลายโอกาสด้วยกันมา

ทั้งตำรวจบุกมัฆวาน …นปก.บุกมัฆวาน…7 ตุลาคม …M 79…ฯลฯ

หลังจากทักทายกันพอหายคิดถึง…บางคนไปเรียนต่อ…ไปฝึกงาน…ไปกู้ชีพต่อจากกู้ชาติ …

พวกเราก็ตื่นตาตื่นใจกับทีมนักแสดงที่กระจายกันซ้อมท่าเต้นกันอยู่.. .อย่างขมักเขม้น..

แต่พวกเราในกลุ่มก็พูดขึ้นว่า…นักแสดงนี่เรารู้จักกันแทบทั้งนั้นนี่…นี่เค้าใช้ตัวจริง เสียงจริงเลยเหรอ ?

เวลา ประมาณ 20.00 น. ทางทีมงานเรียกให้นักแสดงเข้าไปซ้อม…พวกเราก็เข้าไปนั่งรอที่จุดแสดง

มีพี่ที่มาซ้อมก่อนหน้านี้เล่าเรื่องราว และรายละเอียดของเรื่องที่ต้องเล่น จังหวะที่ต้องเข้าไปร่วมแสดง…

ระหว่างรอเข้าฉากซ้อม…พวกเรานั่งดู ฉากเหตุการณ์ที่ละครลำดับให้เราเห็น ถึงพัฒนาการของการต่อสู้ของเรา

ความอดทนที่มันหมดลง…เมื่อเราถูกอำนาจรัฐที่ปกครองโดยคนเลว รังแกซ้ำแล้ว… ซ้ำเล่า  ทำร้ายประเทศชาติ…และข่มขู่ตลอดมา…ไม่มีใครกลัว แต่นั่นกลับเป็นการกระพือความโกรธ…ความกล้าของพวกเรา..

เราออกมาชุมนุมอย่างสงบ..สันติ..อหิงสา เรียกร้องความถูกต้องชอบธรรม…เรียกร้องไม่ให้พวกเค้าทำร้ายรัฐธรรมนูญที่ดีที่สุด !  ที่กำลังทำหน้าที่เป็นดาบอาญาสิทธิ์ของแผ่นดิน

โดยการแก้รัฐธรรมนูญ เพื่อประโยชน์ของระบอบทักษิโนมิค ที่ทำลายชาติ !

ฉากในละครเล่าเรื่องราวมาเรื่อย ๆ …ฉากร่มเต้นระบำ น่ารักเหลือเกิน…งดงามในความหนาวเย็นของสายฝน 

แต่อบอุ่นในดวงตาที่มองกันอย่างคนที่หัวใจเดียวกัน  …จำได้พวกเราปียกปอนกันไปหมด ! แต่ไม่ถอย..ไม่ท้อ…

ฉากยึดทำเนียบ  ด้วยพลังของสองมือเปล่า…ที่มุ่งมั่นผลักและดันจนเราเข้าไปยึดทำเนียบได้

 ฉากแรกของการซ้อมพวกเรา…พวกพี่ต้องเข้าไปหลังจากเหตุการณ์ ยิงระเบิดหน้ารัฐสภานะ 

 

มันจะมีคนโดนระเบิดที่พวกตำรวจมันยิง…คนบาดเจ็บค่อย ๆ กระจายเต็มพื้นที่ไปหมด…พี่ก็เข้าไปช่วยเลย

พี่จะทำแผล  ปฐมพยาบาล ดามแขนขา ล้างหน้าล้างตา คนที่บาดเจ็บหนักก็หามออกมาตรงรถพยาบาลได้เลยนะพี่  เหมือนวันนั้นน่ะพี่  เหมือนวันจริงเลย   เสร็จแล้วพอจบฉากนี้ ไฟหรี่ลงพี่ก็รีบออกมาอยู่จุดเดิมนะ …

ให้พวกพี่ออกมาดูก่อนว่าหลังจากทำแผลแล้วเค้ามีฉากเดินและเต้นอย่างไร  เพราะเดี๋ยวซ้อมรอบต่อไปนี เราจะให้พวกพี่เข้าไปร่วมแสดงในฉากต่อจากนั้นจนจบเลย…น้องแหม่ม TGO สรุปให้ฟัง

ฉาก7 ตุลาคม 2551  นักแสดงแบ่งเป็น  2  ฝั่ง ด้านในทำเนียบ กับหน้ารัฐสภา VTRบนจอเริ่มนับเวลาถอยหลัง

จาก 6.00 น. ของเช้าวันนั้น  เสียงระเบิดที่ลงมา กระแทกความรู้สึก…กระชากความทรงจำอย่างแรง !

สิ้นเสียงระเบิด ผู้แสดงล้มลงกระจายตามแรงระเบิด  ช่วยกันหาม พยุง ลาก จูง กันออกมาหาที่ ปลอดภัย…

เสียงร้องระงมดังไปทั่วบริเวณ จากความเจ็บปวดจากบาดแผล และความเจ็บปวดในจิตใจ …ที่เราคาดไม่ถึง

ตำรวจทำร้ายประชาชน…ตำรวจฆ่าประชาชน ประชาชนที่มีแค่มือเปล่า ๆ ที่มีทั้งคนแก่ คนหนุ่มสาวและเด็ก  ฉากในทำเนียบ  พิธีกรบนเวทีประกาศให้พี่น้องในทำเนียบรู้ว่า ตำรวจมันยิงพวกเรา แล้ว !

ให้พี่น้องในทำเนียบออกไปช่วยพวกเราด้วย ออกไปเสริมกำลังที่แยกพิชัย !  พี่น้องจากในทำเนียบก็รีบออกไปช่วยกัน  สำหรับพวกเราหน่วยพยาบาล… เรารอสัญญาณเข้าฉากจากผู้ช่วยกำกับข้างสนาม…

 

พอรถพยาบาล ( จำลอง ) วิ่งมาถึง  เราก็วิ่งกันออกไป ช่วยผู้บาดเจ็บ ที่ร้องโอด โอย กระจายเต็มสนาม

บางคนได้รับบาดเจ็บที่ขา…ที่แขน…ที่ตา..บางคนแน่นหน้าอกหายใจไม่ออก..ด้วยแรงกระแทกของระเบิด

หรือเป็นด้วยพิษของแก๊สน้ำตาจากจีน…บางคนกอดกันร้องไห้อยุ่สองคน บางคนช่วยประคองกันเป็นกลุ่ม

ร้องตะโกนให้หมอ พยาบาล เข้ามาช่วยดูเค้าหน่อย  มาช่วยเพื่อนเค้าหน่อย  เพื่อนเค้าโดนระเบิดที่แขน  ที่ขา

มันเหมือนจริง จนแทบไม่อยากเชื่อว่านี่คือการแสดง หลายคนร้องไห้…จนเราต้องเพ่งสายตามองซ้ำ !

ใช่ ! เค้าร้องไห้จริง ๆ น้ำตาไหลพราก…สะอึกสะอื้น …คนที่สำลักควันก็สำลัก ทั้งไอ ทั้งแน่นหน้าอก ..

น้ำตาก็ไหลตลอดเวลา…มีกลุ่มนึงที่เป็นเด็กเล็ก ๆ  ทั้งกลุ่มนั่งร้องไห้กอดเพื่อนที่โดนระเบิดที่ขา..น้ำตาไหลพราก

เค้าคงกลัว คงเจ็บแต่เค้าไม่ทิ้งกัน …

จบฉากนี้  พวกเราวิ่งกลับไปจุดเดิม…เราพูดเกือบจะพร้อมกัน เมื่อตะกี้เค้าร้องไห้จริงกันนะ   ร้องไห้น้ำตาไหล

จนหนูตกใจ ขนลุก.. ตัวชาเลย …มันเหมือนจริงมากเลยนะพี่ …เหมือนเค้าเพิ่งโดนระเบิดมาจริง ๆ เลย…เป็นไปได้ยังไงนี่  หนูจำพี่เค้าได้ พวกเค้าไม่มีใครเป็นนักแสดงเลยนะ  ทำได้ขนาดนี้เลยหรือ  ….พี่ว่าเค้าไม่ได้แสดงหรอก…

เค้าเล่าเรื่องราวผ่านการแสดงต่างหาก   เพราะนี่คือฉากชีวิตจริง ๆ ที่เค้าเจอไงน้อง…

( เราตอบข้อสงสัยของทุกคนรวมทั้งตัวเอง)   พี่รู้มั้ย ? เค้าซ้อมกันมาหลายวันแล้ว

ถึงฉากนี้เค้าก็ร้องไห้กันทุกครั้งเลย น้องที่มาซ้อมก่อนหน้านี้ยืนยันความจริง..!

เราจบการสนทนาพร้อมทั้งดูการซ้อมฉากต่อไปด้วยความตั้งใจ เพื่อรอบต่อไปจะได้เล่นได้ถูก…

จนจบการซ้อมในรอบแรก…ทางทีมงานให้เราพักผ่อนกัน 30 นาที …

นักแสดงหลายคนเดินมาทักทาย เพราะจำพวกเราได้ พร้อมทั้งบอกอาการ เจ็บ ป่วย…

โดยมากจะมีอาการ เจ็บขา.. ปวดน่อง…ปวดหัวเข่า…เมื่อยตัว 

พวกเราก็ทายา  น้องบาส…(หนุ่มน้อยมหิดลอินเตอร์ที่พอจบ 193 วันก็ไปฝึกงานที่กระบี่เพิ่งกลับมา)

น้องอาร์ตทำธุรกิจส่วนตัวจากสุพรรณบุรี..น้องเอ๋สาวน้อยจาก ABACช่วยกันนวดให้พี่น้องเราให้หายเมื่อย

น้องดา…พยาบาลตัวจริงจากตราดที่อยู่ในหลายเหตุการณ์…ทั้งตำรวจบุก…7 ตุลา…M 79

จบการพัก 30 นาที ทีมงานเรียกนักแสดงทั้งหมดไปรวมกันกลางสนาม

พี่ตั๊วและครูวาวา (ครูผู้ฝึกสอน)   สรุปปัญหาแต่ละจุดและชี้ให้เห็นความผิดพลาดแต่ละจุดให้แก้ไขด้วย  และจบด้วยประโยคที่ว่า

เดี๋ยวเราซ้อมอีกครั้งนะแล้วจะบันทึกเทปแล้ว เสียงหลายหลายคนดีใจ แต่พวกเรา เครียด..เครียดจริง ๆ..

กลับไปจุดเดิม เราเริ่มทบทวนท่าทาง จังหวะที่เราได้ดูไปก่อนหน้านี้ ความกังวลเริ่มเกิดขึ้นกับเราทุกคน !

ซ้อมรอบที่ 2

นักแสดงทุกคนทำได้ดีเหมือนเดิม  ยกเว้นเราทีมพยาบาลที่เพิ่งเข้าไปซ้อมวันนี้ !

…เราสับสนกับท่าทางที่ต้องทำมือไม้ดูเกะกะไปหมด ไม่รู้จะเอาไปวางตรงไหน

   ถึงจะถูก

…เราสับสนกับที่ยืน…ทิศทางที่ต้องวิ่ง …ท่าทางที่ต้องเต้น…จนถึงท่าจบ ได้แต่คอยมองและทำตามคนข้าง ๆ

…จบการซ้อมรอบที่ 2 เรากลับเข้าที่เดิม ทีมงานเข้ามา ติติงและแนะนำ  เพิ่มเติม

…เราเหนื่อยจัง …หายใจแรง…เมื่อยขา …และเครียด !!!

…เราประชุมกันอีกครั้งอย่างจริงจัง  ข้างสนามซ้อม มีบางคนอยากถอนตัว เกรงว่าจะทำให้งานเค้าเสียหาย

…เราตอบน้องว่านั่นไม่ใช่การแก้ปัญหา …เราเพิ่งมาซ้อมวันแรก…ทุกคนเข้าใจ 

…แต่เราต้องตั้งใจกันใหม่ …พี่น้องเราทำได้เราก็ต้องทำได้เหมือนกัน !

..193 วันที่ผ่านมา ยากกว่านี้อีก..ชีวิตเราอยู่ตรงนั้น เสี่ยงเป็นเสี่ยงตายอยู่ทุกวัน !

 

…เอาใหม่…เราเชื่อในพลังและความตั้งใจของทุกคน…มองดูคุณป้าคนนั้นซิคนที่มาให้เราทายาและนวดขาให้

…แกเดินขากะเผลกตลอด เพราะเจ็บจากการซ้อม และด้วยเป็นโรคประจำตัว แต่ใจแกสู้เหลือเกิน เราก็ต้องสู้ !!

ซ้อมรอบที่3บันทึกเทป รอบนี้ไม่มี VTR ถ่ายทีละส่วนของการแสดง เสียงทีมงานผู้ช่วยคอยเดินมาบอกพวกเรา

…สมาธิไว้ค่ะ ..สมาธิ…พวกเรานิ่ง รู้สึกเหมือนมีพลัง…มีความมั่นใจมากขึ้น

…จนถึงฉากที่ต้องออกไปแสดง…ทุกอย่างดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง…จนจบ

…เราคุยกันครั้งสุดท้าย ว่าเราเหลืออีกแค่รอบเดียวเท่านั้น คือพรุ่งนี้  ทำให้ดีที่สุด แค่นั้นเอง

02.00 แยกย้ายกันกลับบ้าน…

25 พ.ค. 52

พวกเรามาถึงสนามกีฬา ม.ธรรมศาสตร์รังสิต ด้วยอาหาร ทั้งไก่ทอด หมูทอด เป็ดทอด ข้าวเหนียว พร้อมสัมภาระที่เข้าฉาก…พะรุงพะรัง ดีทีได้ทีมการ์ดใจดีช่วยกันยก

…พวกเราวิ่งไปมาระหว่างโต๊ะของหน่วยมัฆวาน ที่วันนี้นอกจากอาหารแล้วเรายังเอาเสื้อกันฝน ผ้าขนหนู  น้ำ มาแจก…เพราะ พอรู้ว่าไม่พอ ผู้ใหญ่ใจดีของเรา  ทั้งพี่เล็ก..พี่รัตน์…พี่พี ..พี่วรรณ (แม่ยกตัวจริงที่ลงมือทำอาหารเองเลย )…แจกกันทั้งเหนื่อย สนุกแต่ก็สุขใจเหมือนงานคืนสู่เหย้า…สมาชิกของหน่วยทยอยกันมา…เฮียหมิ่น…หมอแต๋ม…ออย…บี..หมอกุศล…เรื่อย ๆ และก็แยกไปจับจองที่นั่งกัน 

18.00 น. ทีมงานเรียกให้เข้าแถวเพื่อเดินลงไป ประจำจุดข้างสนาม

…เราเดินไปกันเป็นกลุ่ม พร้อม ๆ กับทีม TGO ที่คอยช่วยโค้ชและให้กำลังใจในการซ้อมของเราตลอด

…พอเวทีประกาศถึงเวลาของการแสดง 193 วัน

 

…พอเห็นจำนวนพี่น้องเราในสนามแล้ว ตื่นเต้น ..มือเย็น ..ใจเต้น ตึก ตึก

…ละครเริ่ม เสียงคนโห่ร้อง โดยเฉพาะฉากนายสมัคร และฉาก นปก.บุกมาทำร้ายเรา

…ฝนเริ่มโปรยปรายลงมา..เราสัพยอกกันว่า..วันนี้มีเอฟเฟคด้วย ..เอฟเฟคขั้นเทพเลยนะนี่  !

…ละครดำเนินไปเรื่อย  ฝนตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ  พวกเราขนลุก ..จนต้องบอกกัน..ไม่ได้หนาวเพราะฝนตก

…แต่มันเป็นความรู้สึกของเราที่ ภาพเหตุการณ์ที่ร่วมเดินทางต่อสู้ด้วยกันพรั่งพรู ถาโถมเข้ามา

…รู้สึกเหมือนมีพลังอย่างประหลาด…มีสติ…สมาธิ..

…เราจะทำให้ดีที่สุด  ทั้งในวันที่ผ่านมา..วันนี้..หรือวันต่อ ๆ ไป

…ทั้งวันที่ยังไม่มีพรรค…หรือวนข้างหน้าจะมีพรรคการเมืองใหม่แล้วก็ตาม…อุดมการณ์ ความมุ่งมั่นจะไม่เปลี่ยนแปลง

… บอกกับน้ำตากับน้ำฝนที่ไหลปนกัน…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

5 Comments to

“หนึ่งในความทรงจำกับคนมัฆวาน”

  1. June 22nd, 2009 at 10:08 am       Sarayut S. Says:

    เป็นกำลังใจให้ตลอดไปครับ


  2. June 13th, 2009 at 5:12 pm       jeabkero Says:

    แวะมาให้กำลังใจกันค่ะพี่แอ๋ว

    เจี๊ยบ TGO


  3. June 12th, 2009 at 5:43 pm       MamTGO Says:

    ดีใจที่ได้ ร่วมสู้ ร่วมแสดง กับพี่ค่ะ


  4. June 6th, 2009 at 6:56 pm       อีหนึ่งลมหายใจที่เฝ้าดูอยู่บนอัฒจันทร์ Says:

    อยากบอกว่าชื่นชม และขอบคุณทุกคนที่ร่วมแสดง วันนั้นนั่งดูแล้วน้ำตามันไหลโดยไม่รู้สึกตัว ยิ่งมารู้ว่าเป็นตัวจริงเสียงจริงกันทั้งหมด ก็ยิ่งชื่นชมมาก ๆ ถึงว่าความรู้สึกมันลื่นไหล เหมือนจริงตลอด ขอบคณมากนะคะ ที่ตลอด 193 วันที่ผ่านมา
    ช่วยดูแลพวกเรามาตลอด พวกคุณเสียสละกันจริง ๆ
    สัญญาเหมือนกันว่า จะกี่ปี ของ 193 วัน เราจะไม่ลืมกัน
    ไม่ลืมการต่อสู้ร่วมกัน และจะสู้ต่อไป..


  5. June 6th, 2009 at 4:30 pm       ทานตะวัน/ภูเก็ต Says:

    กว่าจะถึง 25 พค. ของปีนี้ ตั้งแต่ยุติการชุมนุมก็เอาแต่เฝ้ารอว่าเมื่อไหรจะถึงวันนี้ของปีนี้ และเราก็เป็นหนึ่งของคนเฝ้าดูการแสดงวันนั้นที่สนามธรรมศาสตร์ เริ่มจากบทเพลง 193 วัน ฟังเหมื่อไหรน้ำตาปริ่มตา ทุกที ช่างอดทนกันเหลือเกินนะพวกเรา และมาถึงการแสดง แม้เราจะมีส่วนในเหตุการณ์จริงใน 193 วันน้อยมาก แต่ 193 วัน มีเราอยู่ทุกๆวัน รับรู้เหตุการณ์ทุกวัน ช่วยเท่าที่จะช่วยพวกเราได้ เต็มกำลัง เวลาผ่านไปรวดเร็วเหลือเกิน เสียงพรุ เสียงโห่ร้องในสนาม ทุกอย่างกำลังจะจบ คนค่อยๆทะยอยออกจากสนาม เรากำลังจะกลับ ค่อยๆเดินออกมา บอกตัวเองว่า เหตุการณ์ข้างหน้าจะเป็นอย่างไรก็ตาม เปลี่ยนแปลงไปอย่างไรก็ตาม เราก็คงเป็นเราเหมือนเดิม จะขอรักและซื่อสัตย์กับประเทศนี้ไม่เปลี่ยนแปลง และจะจงรักษ์ภักดีกับในหลวงของเราไม่เปลี่ยนแปลง ตราบเท่าที่หัวใจดวงนี้ยังเต้นอยู่ และจะหยุดต่อเมื่อมันหยุดทำงาน…..


You must be logged in to post a comment.