๋่Jeabkero

บันทึกไว้ในรอยจำ…

ย้อนรำลึกวันเด็ก…กับเด็กๆที่ชุมชนตึกแดง

January13

.      วันเด็ก…เสาร์ที่ 2 ของเดือนมกราคมของทุกปี ฉันนึกถึงวันนี้ขึ้นมาอีกครั้งหลังจากลืมเลือนไปนานแล้ว (คงเพราะแก่ขึ้นทุกวัน หรือรอบข้างไม่ค่อยมีเด็กๆนะ) เมื่อเพื่อนครูอาสาหลายๆคนโทรมา ถามว่าปีนี้จะไปร่วมงานวันเด็กหรือเปล่า เพราะเมื่อปีที่แล้ว ฉันก็ไปร่วมจัดกิจกรรมวันเด็กที่ชุมชนตึกแดง บางซื่อ ที่ฉันไปเป็นครูอาสามาเ็ป็นปีๆ มาห่างหายไปบ้างในช่วงหลังๆของการชุมนุมนี่เอง

        คิดถึงสมัยยังเป็นเด็ก ไปร่วมกิจกรรมวันเด็กกับทางโรงเรียน มีใส่บาตรตอนเช้า มีกิืจกรรม และเกมส์หลายอย่างเชียว แต่ฉันไม่ค่อยได้ร่วมเล่นซักเท่าไหร่นัก เพราะฉันมักจะได้รับหน้าที่การแสดงรำไทย ต้องเตรียมแต่งตัว แต่งหน้าทาปาก กว่าจะแสดงเสร็จ เปลี่ยนเสื้อผ้า ล้างหน้าล้างตาเสร็จ ก็แทบไม่เหลือกิจกรรมอะไรให้เล่นแล้ว จากวันนั้นจนถึงวันนี้ความทรงจำแห่งวัยเด็กเลือนลางเต็มที

      จนเมื่อฉันได้มีโอกาสไปเป็นครูอาสา และได้ร่วมจัดกิจกรรมวันเด็กเมื่อปีที่แล้ว ได้ร่วมอยู่ในบรรยากาศสนุกสนานแบบเด็กๆ รอยยิ้ม เสียงหัวเราะของลูกศิษย์ของฉันแล้ว คิดว่าปีนี้ต้องไปอีกแน่นอน ปีนี้มีเพื่อนพ้องญาติพี่น้องร่วมบริจาคเงินเพื่อช่วยเหลือการจัดกิจกรรมด้วยหลายพันทีเดียว

         ฉันกับพี่ชายตื่นแต่เช้าเพราะกลัวรถติด และต้องแวะไปส่งหลานวัย 12 ปีไปเรียนพิเศษด้วย นึกสงสารอยู่ในใจเหมือนกัน เพราะเห็นบ่นว่าอยากไปเที่ยววันเด็กแต่เกรงว่าถ้าให้หยุดเดี๋ยวจะเรียนไม่ทันเพื่อน ใกล้สอบเข้าเรียนต่อ ม.1 แล้วด้วยสิ ฉันกับพี่ชายไปถึงบางซื่อตั้งแต่ยังไม่ 8 โมงครึ่ง เอารถไปจอดที่จอดรถไฟฟ้าใต้ดินบางซื่อ วันนี้อากาศเย็นลง ลมก็แรงมาก เดินกอดอกต้านลมหนาวมารอพี่พิงค์ที่สถานีรถไฟบางซื่อนัดกันไว้ 9 โมง ยังอีกตั้งนาน หาข้าวกินก่อนก็ยังทันนะนี่ พอพี่พิงค์มาถึงเราก็นั่งตุ๊กๆเข้าไปด้วยกัน

      วันนี้ครูอาสามากันเยอะทีเดียว แต่เด็กๆกลับไม่มากเท่าปีที่แล้วซึ่งมีร่วม 100 คนทีเดียว มีการตั้งโต๊ะลงทะเบียนสำหรับครูอาสา และเด็กๆที่มาร่วมงาน มีโต๊ะกิจกรรมอยู่ 4-5 โต๊ะ อย่าง sudoku ของครูินิด ซึ่งเด็กที่มาเล่นก็จะเป็นเด็กโตหน่อย (เกมส์นี้ครูนพเ็ป็นคนนำมาเผยแพร่ และสอนให้เด็กๆหัดเล่นกัน) ,ต่อจิ๊กซอว์เป็นภาพแผนที่, ใบ้คำ, แต่ที่ฉันชอบคือ โต๊ะที่ทำแผ่นป้ายเขียนชื่อสีต่างๆไว้ อย่างเช่น เขียว่า ” สีเหลือง” แต่ใช้สีเขียวเขียน, “สีดำ” ที่ใช้สีส้มเขียน ประมาณนี้ แล้วให้เด็กบอกว่าสีอะไร ต้องใช้สมาธิกันหน่อย ฉันกับเพื่อนไปยืนดู แล้วลองเล่นๆกัน ยังเผลอจะอ่านอยู่เรื่อยเลย (เกมส์นี้น่าจะเหมาะกับคนที่อ่านหนัสือไม่ออกนะ ชนะแน่ๆเลย)

      นอกจากนี้ก็มีกิจกรรมการแสดงบนเวที ทั้งร้อง เต้น เล่นตลกของเหล่านักเรียน และครูอาสา ที่เรียกเสียงหัวเราะจากเด็กๆได้มากที่สุดเห็นจะเป็นครูโน้ตในชุดสังข์ทองนะเนี่ย มีการจับสลากมอบของรางวัลโดยครูปู่ ผู้ก่อตั้งกลุ่ม ซ.โซ่อาสา ครูอาสาใจกลางกรุง งานนี้ได้เห็นรอยยิ้มของเด็กๆแล้วสุขใจ คิดถึงวัยเด็กสมัยเรา ไม่สนุกขนาดนี้ ไม่กล้าแสดงออกขนาดนี้ เด็กที่นี่ค่อนข้างกล้าแสดงออก และเข้ากับคนได้ง่าย คงเพราะครูอาสาเปลี่ยนหน้ากันมาสอนเรื่อยๆ เด็กๆเลยคุ้นเคยที่จะทำความรู้จักกับผู้คนใหม่ๆได้อย่างไม่เคอะเขิน

     

วันนี้มีคนนำอาหารมาเลี้ยงหลายอย่าง ไม่ว่าจะเป็นข้าวผัด, ก๋วยเตี๋ยว, ลูกชิ้นทอด, ไส้กรอกทอด, ไก่ทอด, ไอติม, เยลลลี่, ไอศกรีมทอด, โดนัท อร่อยมากๆโดยเฉพาะไอติมกะทิ กินไป 3 โคนแหนะ รู้สึกว่าคุณครูจะอิ่มหนำสำราญกันซะก่อน เพราะเด็กๆที่มัวแต่ห่วงเล่นเกมส์ ไล่ล่าของรางวัลที่มีคนนำมาบริจาคกันมากทีเดียว ไม่ว่าจะเป็นเกมส์, รูบิค, กระติกน้ำ, ตุ๊กตา, กระเป๋า ฯลฯ ยังคุยกันในกลุ่มครูอาสาว่าตอนสมัยเราเด็กๆไม่เห็นมีเลยเนอะ เห็นอะไรก็อยากเล่นไปหมด ท่าทางจะเก็บกดกันนะนี่ แล้วเราก็หันไปเห็นถุงของเล่น แอบๆดูมีกล่องเกมส์เลยขอยืมมาเล่นกันซะหน่อย เป็นเกมส์ทอยลูกเต๋าแล้วก็มีตัวเดิน เล่นกันอยู่  4 คน ฉัน พี่ชาย พี่นพ พี่พิงค์ วันเด็กเล่นเกมส์เด็กๆสนุกดีเหมือนกัน ซักพักเริ่มมีเด็กมารุมอยากเล่นด้วย แล้วเริ่มแทรกซึมเข้ามาเล่นแทน คุณครูเลยต้องเลิกให้เด็กๆเล่นแทน

      เห็นเด็กๆได้ของขวัญกันแล้วอยากได้บ้าง ทั้งๆที่ก็ไม่เหลือความเป็นเด็กแล้ว ครูนพได้กระติกใส่น้ำติดมือกลับมาด้วย เพราะครูนิดเอาของขวัญมาลังใหญ่เชียว มีกระติกน้ำแอมเวย์อยู่ใบนึง ให้เด็กคนไหนก็คงไม่มีใครเอาคงเพราะรูปลักษณ์ไม่เหมาะกับเด็ก เลยให้พี่นพแทนคงขี้เกียจขนกลับบ้านด้วย ไม่ยอมน้อยหน้ากันเลยไปเอาเกมส์มากล่องนึงกะว่าคืนนี้จะเอาไปเล่นกันในงานปีใหม่กับเพื่อนๆ

     

      อากาศเย็นสบายตั้งแต่เช้า ผู้คนอารมณ์ดี เด็กๆน่ารัก วิ่งเล่นกันสนุกสนาน อาหารอร่อย บรรยากาศวันนี้ดูดีไปหมด เสียอยู่อย่างเดียว “สื่อ” ที่ตามมาหลอกหลอน วันนี้มีสื่อจาก ThaiPBS มาถ่ายทำ ก็ไม่ได้ใ้ห้ความสนใจอะไร เพราะตั้งแต่มาสอนที่นี่ก็มีทีวีช่องต่างๆมาถ่ายทำรายการอยู่บ่อยๆ ซึ่งก็เป็นผลดีอยู่บ้างเพราะเมื่อรายการออกอากาศก็จะมีครูอาสามากันเยอะขึ้น มีคนรู้จักที่นี่เยอะขึ้น มีคนมาช่วยเหลือและบริจาคกันมากขึ้น ตอนแรกก็คิดว่าเค้ามาถ่ายทำรายการกิจกรรมวันเด็กเฉยๆ แต่ตอนหลังได้ยินว่าเค้าอยากจะถ่ายตอนเราสอนหนังสือด้วย คงเพราะขี้เกียจมาอีกรอบหรือยังไงไม่รู้

     

     พวกเราหลายคนคุยกันแล้วไม่เห็นด้วย เพราะเค้าน่าจะรู้อยู่แล้วว่าวันนี้เราไม่มีการเรียนการสอนกัน ถ้าอยากจะถ่ายก็ควรจะมาใหม่วันที่เรามีสอนกันจริงๆ แล้วเด็กๆก็กำลังเล่นกันอย่างสนุกสนาน ต้องให้มานั่งจัดฉากทำเป็นเรียนหนังสืออยู่ให้เค้าถ่ายเนี่ยนะ หรือคิดว่าสื่อเป็นเทวดามาจากไหน อยากได้อะไรก็ต้องทำให้หรือไง สุดท้ายไม่รู้ไปพูดยังไงครูปู่ก็เลยจัดฉากสอนหนังสือให้เค้าถ่ายจนได้ เฮ้อ! สื่อไทย ไม่รู้จัก TGO คุกคามสื่อซะแล้ว ได้การเมืองใหม่เมื่อไหร่ขอให้ปฏิรูปสื่อก่อนเป็นอันดับแรกเถอะนะ

      ฉันกับเพื่อนๆขอตัวกลับก่อนงานจะเลิก เพราะต้องไปหาซื้อของขวัญจับฉลากงานปีใหม่ของพวกเราในตอนเย็นวันนี้ด้วย แล้วปีหน้าเราจะไปร่วมรำลึกวันเด็กกันอีกนะ

   

     

     


6 Comments to

“ย้อนรำลึกวันเด็ก…กับเด็กๆที่ชุมชนตึกแดง”

  1. January 30th, 2009 at 4:40 am       hanzen Says:

    ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยไปงานวันเด็ก ไม่เคยไปปืนรถถัง ไม่เคยไปปืนเครื่องบินกะเขาเลยจริงๆ หรือเกิดมาปุ๊ปก็แก่เลยหว่าเรา???


  2. January 14th, 2009 at 4:02 pm       athenaz Says:

    ขอบคุณที่แวะเเยี่ยมบ้านพี่อะเธน่า
    🙂


  3. January 14th, 2009 at 12:15 pm       athenaz Says:

    สวัสดีค่ะ…ตามลิงค์เข้ามาเยี่ยม อ่านเรื่องราวที่น่าคิด

    ความทรงจำที่สุข
    คือความทรงจำสมัยเราเป็นเด็ก
    เก็บไว้อย่าให้เปื้อน…

    ตอนโตเราจะเจอแต่สิ่งที่ไม่ควรค่าของการจำนะคะ !
    🙂


  4. January 13th, 2009 at 4:21 pm       jeabkero Says:

    เอ….อยากได้ อยากได้…คุ้นๆเนอะ
    พี่บอนพูดถึงใครหว่า


  5. January 13th, 2009 at 4:12 pm       bonkalasin Says:

    ถึงจะโตแล้ว แต่เืมื่อมีโอกาสไปงานวันเด็ก ก็มีความรู้สึกของวันวานกลับมาอีกแล้ว ที่กาฬสินธุ์ จัดที่หน้าศาลากลางจังหวัด มีของแจก มีเกมส์หลายอย่าง

    นายบอนไม่ีมีโอกาสได้ไปงานวันเด็กกับเค้าเล้ย เพราะแต่ก่อนอยู่ในชนบท พึ่งย้ายเข้ามาอยู่ในเมืองเืพื่อมาเรียนหนังสือ ไม่เคยสัมผัสกลิ่นอายแบบเด็กๆ เลยดูแก่ไปรึเปล่านะเนี่ย

    “…โอ๊ย อยากได้ อยากได้…” เสียงใครก็ไม่รู้ ในตอนจับของขวัญงานปีใหม่ที่วัชรพล… มิน่าล่ะ ขนาดไปงานวันเด็กก็ยังอยากได้ ไปงานผู้ใหญ่กว่า ก็ยัง “….อยากได้ อยากได้…”

    😛

    —-

    ดูเหมือนว่า สื่อจะเป็นแรงกระตุ้นของหลายคนหรือเปล่า แค่เห็นกล้องทีวี หลายคนต้องรีบสำรวจความเรียบร้อย เดี๋ยวออกทีวีดูไม่ดี ภาพพจน์ไม่ดี เรายังต้องง้อสื่อกันอยู่ ถ้าออกสื่อ เป็นข่าวขึ้นมา ดูเหมือนว่า สิ่งที่ทำลงไป มันมีความหมาย มีคุณค่า…ในการสร้างภาพ…พจน์

    ..ไม่ต้องมองไกลๆ แค่ใครบางคน เห็นกล้องถ่ายรูป เล็งมา เตรียมถ่าย ยังรีบเก็กท่าทางที่ดูดี ชูสองนิ้ว ยิ้มหวานๆ พร้อมสู้กล้อง ทุกรูป ทุกช็อต จริงมั้ย เจี๊ยบ

    :))


  6. January 13th, 2009 at 3:56 pm       chaleeja Says:

    เข้าใจว่า สื่อไทยทั้งหลายกลัวโดนปฏิรูปค่ะน้องเจี๊ยบ
    เลยพยายามอย่างสุดฤทธิ์ ที่จะไม่ให้เกิดการเมืองใหม่

    สื่อ ก็เป็นหนึ่งในตัวอย่างที่ดีๆๆๆ ที่สมควรทำให้เด็กได้ดูบ้าง พี่ว่านะ

    🙂 )))


You must be logged in to post a comment.